Naka-attend kami ni Eds sa gay poetry reading sa Likha Diwa, UP. The event was sponsored by PRO-GAY Philippines and students of various universities (UP, UST). Present ang ilan sa mga miyembro ng UP Quill (hinanap namin si Alex Barrios Agena), ang gay poet na si Nestor De Guzman, at kami ngang Pinoypoets.  Hindi ko na nakuha ang iba pang orgs na present nung gabing iyon.

Naunang nag-perform ang mga taga-Quill. Ung isa sa kanila, si Siege (Manalo nga ba surname nya?), ang cute. Haha! OK ang poem na binasa niya, about the  ins and outs, odss and nots, bliss and tragedy of gay dating. Nakakatawa ang ibang lines, ang tumatak sa isip ko ay ang: "I HATE THE TAG OF ME, THE BOY WHO MADE YOU STRAIGHT." Mahirap kasing mag-concentrate sa pakikinig ng tula niya, kasi kinakabisa ko ang hitsura ng mukha niya. Bading nga kaya siya?

Binasa naman ni Eds ang kanyang Queer Haiku poem, about a guy na may nakasabay sa elevator na "god". Pero kumaripas ng takbo ang "god" na ito ng nakita niya na pink ang ang kulay ng nails ng guy. Sabi nga ng ending ng tula: "IT TAKES ONE TO KNOW ONE."

May Isang Alamat ng Diyos naman ang binasa kong tula. Tungkol ito sa pakikipagrelasyon ng isang lalaki sa kapwa lalaki, pero sa bandang huli ang ligayang tinatamasa nila ay panandalian lang, dahil "nilunod" din siya ng "tamod" ng lalaki.

Medyo na-out of place naman si Mr. De Guzman sa crowd kagabi, kasi puro mga bata pa daw kami. Baka daw kasi hindi kami maka-relate sa babasahin niyang tula, na may mga eksena sa mga lugar na pinamumugaran ng bading noong 80s pa.

Nakakatuwa na sa pamamagitan ng panulaan ay naipapahayag ng mga bakla at lesbyana ang tunay nilang nasasaloob. Nagagamit ang panulaan upang masabi ng mga baklang makata ang kanilang opinyon sa iba't ibang bagay (pag-ibig, pulitika, atbp.). Subalit nakakalungkot isipin na konti lang ang dumalo kagabi sa Likha Diwa. Mas marami pa yatang bakla ang pumunta sa Malate (isa na si Eds, dumiretso siya sa Malate kagabi) o sa iba pang aliwang pang-bading.

Nakakalungkot na mas nais pang magtago ng mga bading sa dilim ng blue bars, massage parlors, mag-anyong lalaki sa mga gym, at itago ang kapa sa pagrampa sa EDSA, kaysa magdiwang ng kalayaan sa liwanag.

Mabuhay ang June Pride!

 

AD:

Hello queer poetry fans! Support free, fair, honest and orderly Pride events! Break your silence but do not make public apologies about LGBT identity! Resign to your inner goddess and influence the outcome of a future discrimination-free Philippines!

Celebrate lesbian, gay, bisexual, bisexual and transgender Pride!

Join us, mga minamahal kong kababayan!

ProGay Philippines and the University of the Philippines-Diliman University Student Council Gender Committee 05-06 present

PRIDE 2005 Poetry Night

June 30, Thursday
7:00 p.m.

Likha Diwa Bar
Krus na Ligas,
Quezon City

Music :: Shine - Regine Velasquez
Book :: Methods of Research and Thesis Writing - Calderon and Gonzales

1 Said So

I had a short affair, almost two weeks. Today, I let go.

Ganito kasi: siya o ang pamilya ko. Mahirap kalaban ang pamilya ko. Mahirap dalhin sa isipan na isa-sacrifice ko ang kapakanan ng family ko.

Kung hindi ko siguro ito ginawa, hindi ko na alam kung may bukas pa ako. Siguradong wala na.

Today, I let go of my Nokia 3650.

Masakit man sa loob ko, kinailangang gawin. Dalawang linggo ko pa lamang nae-enjoy ang pagkakaroon nito, ang tanging kapritso ko. I used to love a Nokia 3530 na tumagal sa akin ng almost two years. Then, I switched to a mobile phone with a camera.

I sold it yesterday. P5000 ang worth. Through this amount, maisasalba ko ang pamilya ko hanggang July 15, susunod na swelduhan.

Naiyak ako, kasi ang pakiramdam ko palaging ako ang nagsa-sacrifice for my family. I provide for them. Naglabas na ako ng katakut-takot na amount that earned me debts. Hindi ako pumapasok sa office para ibigay ko sa mga kapatid kong nag-aaral pa ang allowance ko. Minsan naman, binibigay ko na lang ang kalahati ng baon ko for the day, ako na lang ang magpapalipas ng gutom sa maghapon na iyon.

At ngayon, inialay ko ang mobile phone ko. Para sa kanila. 

 

Music :: Torn - Natalie Imbruglia
Book :: Animal Farm - George Orwell
Show :: SOP - GMA 7
Mood :: sad

2 Said So

Ako po si Rogerick Fernandez, at ito ang aking kwento:

1. Ipinanganak ako na may birth sign na Gemini. Isa lang ang great person na kilala ko under this sign: Dr. Jose Rizal, ang bayani. Isa siguro sa gusto ko sa sign ko ay ang pagiging "shape-shifter" ko - twin personality. Advantageous sa akin dahil madalas sa buhay ko, I find myself sa isang "plastic" environment. Noong high school ako I forced myself to fit in. Pero hindi ko kinaya. Una, wala daw akong character sabi ng isang classmate ko. Hindi ako "sosyal", although sa section namin isa ako sa "mapapalad" na nanggaling sa private school. Ang mga hindi ko masabi sa salita, ibinuhos ko sa gawa: napasama ako sa Top Ten honors ng class hanggang fourth year high school ko. Wala namang lubos na nag-appreciate; ang feeling ko nga noon, "curse" ang pagkakasama ko sa honor roll dahil itinuring naman akong "iba" ng mga kaklase ko.

Lahat nga siguro ng high school life ng isang tao ay dumarating ang point na may nakakasalamuha siyang "pa-edge na group". Meaning feeling nila sila lang ang mga anak ng Diyos.  Ganito ang kaso ko. Ako madalas ang banatan nila, mga pasaring na alam kong ako ang pinatatamaan. But they were people na araw-araw mong kasama, so I learned to morph myself to be a toughie. Minsan may mga banat din ako sa kanila against them. Contributor ako sa literary section ng school organ namin, I submitted this short story about a "girl" na nilalandi ang isang "guy" na may girlfriend na. This "girl" was one of the members of the "pa-edge" na group, her name is A. Totoo naman na nilalandi niya yung guy, si E.. SOBRANG MALANDI NAMAN SIYA TALAGA! So I wrote a short story about them, pati na yung ibang characters ko sa story, kasama lahat sa group. Ang siste, kailangang dumaan sa Managing Editor ang lahat ng literary contributions, at ang ME na ito ay kasama at kaibigan ni A. Na-censor tuloy ang gawa ko! Mas pinag-initan lalo ako ng grupo nila, pati na rin ng grupo ni E.

College naman, ako ang tinuring na Most Hated person. Ewan ko sa kanila, pero lahat naman ng mga kaklase ko noon (except close friends) kinalimutan ko na sila. The nerve!

2. Madalas akong mainggit sa mga kaklase kong malalaki ang baon na pera noong high school ko. First year high school ako, at ang baon ko ay 10 pesos lang. That was 1995. ganito ang breakdown ng paggastos ko: 5 pesos ang pamasahe ko papunta-pabalik (2.50 ang pamasahe sa jeep), 2 pesos ang lugaw na tanging kakainin ko for the day. Pag naman feel kong gumastos talaga, ang 3 pesos ko ay ibibili ko ng tokwa. Shit, busog na busog na ako noon! 

Second year high school naman, nag increase ako from ten to twenty pesos. Pero madalas ten pesos pa rin. College na ako sa PUP, 50 pesos naman ang baon ko (1999). Para makatipid, pag magla-lunch na ako, bibili lang ako ng 5 pesos worth na kanin (1 cup). Tapos, palalagyan ko gn "topping" (sabaw ng kahit anong ulam na gusto ko). Iyon lang, saka tubig from the dispenser. Busog na ako para sa whole day class ko. Or hanggang 8:30 PM.

Minsan naman, inabot ako ng siyam-siyam dahil malakas ang ulan at baha na sa kalsada. Can't afford ko mag FX or mag-taxi, maski bus, kaya nag-antay talaga ako ng jeep na madalas puno na. Pag ganitong pagkakataon, nilalakad ko na from PUP Sta. Mesa to Recto.  Wala akong choice kasi eksakto lang ang pera ko para sa pasahe.

3. Hindi ako kuripot,  normal lang na palagi akong walang pera. Ang budget ko kasi per day ay 100 pesos lang. Breakdown:

15 pesos - aircon bus from house to MRT

11 pesos - MRT North Ave to Santolan Station

8 pesos - ordinary bus to Gate 5

7.50 pesos - jeep to office

16 pesos - lunch (1 cup of rice=6 pesos, 1/2 veggie ulam=10 pesos)

7.50 pesos - jeep from Unimart to Robinson's Galleria (EDSA)

24 pesos - aircon bus going home

Total expenses a day = 89 pesos

May savings pa ako na 11 pesos, na kadalasan nagagastos ko para pambili ng meryenda kong lugaw.

So para makatipid ako, ito ang ginagawa ko:

a. Imbes na sumakay ako ng ordinary bus at jeep going to the office, I will walk the whole Annapolis stretch. It takes me 15 to 20 minutes, at isang timbang pawis. Nakatipid na ako ng 15.50 pesos.

b. Imbes na kakain ako ng tanghalian, kapag alam kong gipit ako sa pera, hindi na lang ako kakain ng lunch. Instead, madami ang kakainin kong breakfast, para busog ako maghapon. Saka nga pala maraming beses na pag-inom ng tubig.

4. Nanghihinayang ako sa pagbili ng kape sa Starbucks. Dalawang plates of budget meal na ito sa food court ng SM, dalawang order from Chicken Company that consists of a piece of chicken, rice, side dish na peas at corn, at ice tea. Ang pinakamahal na nabili ko sa buong buhay ko ay ang leather shoes ko worth 2000 pesos. Nabili ko ito gamit ang kinita ko sa OJT ko sa Department of Budget and Management. Hindi ko ito pinagsisihan kasi good investment ang sapatos na ito, na nagagamit ko pa hanggang ngayon.

5. Lugaw ang comfort food ko.  Kapag feeling down ako, or sobrang pagod mula sa activities, pupunta lang ako sa paborito kong lugawan sa tabi ng riles ng tren at oorder ng isang bowl ng lugaw (6 pesos isa, walang laman). Kahit wala ng tokwa, solve na ako sa lugaw.

Noong bata ako, takang-taka ako kasi ayaw akong ibili ng tatay ko ng lugaw pagkatapos naming magsimba pag Linggo. Nakabili na ako ng lugaw gamit ang sarili kong pera noong high school na ako! Imagine, mura lang pala ng lugaw, e bakit ayaw akong ibili ng tatay ko noon? Waaaah!!!!!!! Kaya nanghihinayang akong bumili ng congee sa Chowking or Gotoking, kasi ang mahal! Putsa, lugaw lang din yun e, tapos I'll pay around 30 to 50 pesos for that. Ilang bowls of lugaw na yun worth 6 pesos!

6. Hindi ako talaga mataba. Noong bata ako, lampayatot ako. Marami nga akong sugat sa binti at tuhod dahil lagi akong nadadapa. Sa family kasi ng mother ko, ganoon ang genes. Kapag umabot na sa puberty ang isang lalaki, tumataba na siya. Lahat ng pinsan kong lalaki ganito ang kaso. Sa babae naman, maliit sila at payat pero pag nag-asawa na tiyak ang paglobo ng katawan nila.

7. Hindi ako matalino. Marami akong words na hindi ko alam ang ibig sabihin hanggang ngayon. Hindi rin ako confident sa English ko. SImpleng tao lang talaga ako.

8. Hindi ako nahilig sa manika. Or sa pagme-make-up gaya siguro ng ibang tulad ko. Ang kinahiligan ko talaga noong bata ako ay pagbabasa ng romance novels na Tagalog. Ako na kasi ang nag-gro-grocery kahit elementary pa lang ako. Ang gagawin ko, titipirin ko ang pinamili ko para makabili ako ng worth 25 pesos na pocketbook. Minsan naman, may package sila na 100 pesos pero 5 pocketbooks ang laman.

9. Sobra sa pagnanaknak ang taghiyawat ko noon. Ang tawag ko sa sarili ko noon ay Tasya Fantasya. Naging anti-social ako dahil sa taghiyawat. Sinasampal-sampal ko ang sarili ko kasi nagagalit ako sa sarili ko na napakadami kong taghiyawat. Hiyang-hiya ako. Bukod dito, mahilig naman talaga akong magpantasya. Madalas, I fantasize the guy for me. I long for true love, na kahit mataghiyawat ako, mamahalin ako. Na kahit bading ako, mamahalin niya ako. Walang labis, walang kulang.

10. Takot akong  hawakan ang isang tao. Yun bang maki-abrisyete, makipagbeso-beso, or simpleng akbay lang. Takot ako na masabihan ako na nangmamanyak lang ako. Baka kasi iba ang interpretasyon ng taong maakbayan ko. Takot ako sa rejection. Kahit bestfriend ko nga hindi ko ginaganoon. Hanggang handshake lang ako.  Bawal ang embrace, or akbay. Ayoko rin naman kasi na aakbayan ako. Hindi ako comfortable sa katawan ko. Hindi ako "touchy".

 

Music :: Home - Brian McKnight
Book :: Inquirer Libre
Mood :: sore

8 Said So

1. Gusto kong lumipad kasama siya.

2. Gusto kong yakapin siya ng mahigpit, hindi na pakakawalan.

3. Gusto kong pigilin ang oras habang kapiling siya.

4. Gusto kong malunod sa kanyang mga salita, mawala sa gitna ng kanyang pangungusap, at mabuhay sa aming pinag-isang hininga.

5. Gusto kong mabaliw sa pagkakaalam ng kanyang pangalan.

6. Gusto kong mahalin siya.

 

Subalit hindi maaari: Siya ay hangin na nadarama, subalit hindi maaangkin. 

Music :: DWRR 101.9 For Life!
Book :: Rengga sa Seattle's Best
Mood :: uncomfortable

Anything?

Nakakainis! Lumampas na naman ako sa bababaan kong MRT North Avenue station. Nakatulog kasi ako ng mahimbing, at ang gumising sa akin ay ang babaeng inspektor ng ticket. Napasakay tuloy ako sa GMA-Kamuning station. Buti na lang, konti lang ang taong nakapila sa counter, at maluwag pa rin ang mga coach kahit dalawang stations na ang nadaanan nito.

***

News: United Church of Christ declares support for same-sex marriage

Read: The United Church of Christ became the first mainline Christian denomination to officially support same-sex marriages when its general synod passed a resolution...affirming "equal marriage rights for couples regardless of gender."

My View: I am against same-sex marriage. I am for same-sex union. I believe union is better word for the "what is going on beween two guys in love". I believe love is a super-mega-duper elevated feeling, the highest form of bonding, whether between two heteros or two homos.  Union, by its definition, means "the act of uniting two [or more] things into one", while marriage is "to live legally together as husband and wife", or "to join as husband and wife".  For me, the basis of marriage is LAW, while the basis of a union is LOVE itself, or the feelings of the two persons. Sabagay, what the pro-marriage advocates fight for are the legal entities that will bind two persons into a relationship, i.e. conjugal properties, taxes, government and company benefits for a partner, etc. If this will become a law, one can demand. However, I personally believe that the legal battle taints the main issue here: CAN A MAN AND A MAN LIVE HAPPILY EVER AFTER?

Definitely, yes. Amidst the pressing issues of discrimination, religious prejudices, and lessons of ethics and morality, there is light at the end of the tunnel for men in love. 

 

Music :: Why Does It Always Rain On Me - Greenday
Book :: Basic Statistics - Birion et al
Mood :: silly

Anything?

"Maraming salamat po..."

Pagkababa ko ng telepono, bumalik ako agad sa desk ko. Tumunganga sa tuluy-tuloy na usapan na nagaganap sa YM Conference ng Pinoypoets members. Hindi ko alam kung ano ang gagawin ko. I announced the news to them: BY JULY 15, I'M OUT OF OPM. How abrupt.

Pinilit kong hindi umiyak. I tried to console myself with the assurances from Pinoypoets members na kaya kong lagpasan ang nangyaring ito sa akin. Kahit anong pigil ko, tumulo pa rin ang mga luha ko. Maraming gumugulo sa aking isip.

Natanggap ko ang forwarded message ni Mr Batuta sa akin, na "sasaluhin niya daw kapag nahulog ako, at kapag panay daw akong nahuhulog, hindi na daw niya ako bibitawan".  I tried to call him pero hindi niya sinagot ang phone, marahil nakatulog na siya.

By 6, umuwi na ako. I tried to be the usual Rhodge hanggang sa magkahiwa-hiwalay na kaming officemates.

Ginusto kong magsimba, kaya dumaan ako sa EDSA Shrine. Ang daming tao! Miyerkules pala, novena ang araw na ito para sa karamihan. May paring nagse-sermon tungkol sa Gloriagate scandal, honesty ng Pilipino, etc., etc. Hindi ako nagtagal, hindi ko kinaya ang panenermon niya. Letse, parang session hall ang shrine kagabi. Nasaan na ba ang separation of Church and the State? Sabi nga ni Jesus: :Let Caesar's be Caesar's..." Naghahanap ako ng lugar kung saan tahimik, akala ko sa simbahan ko ito makikita. Nainis lang ako lalo.

Napagpasyahan kong dumaan sa National Bookstore sa Robinson's Galleria. Pumunta ako sa Filipiniana section at hinanap ang mga librong balak kong bilhin: Gaydar ni Danton Remoto, poetry books nina Merlie Alunan, Joey Baquiran. Baka hindi ko na sila mabili sa kaso ko ngayon. May isang mama na katabi ko, dinampot niya ang book na BAKIT BALIGTAD KUNG MAGBASA ANG MGA PILIPINO ni BOB ONG at binasa. At tumawa siya ng malakas! Malakas na malakas! 

Na-realize ko, ganoon pala ang buhay, dapat lang tawanan. Kahit alam kong baka wala na akong bukas after OPM, dapat lang ako tumawa. Maging masaya, marami pa pala akong dapat ipagpasalamat sa Diyos: buhay pa ako, wala akong kapinsanan, may boyfriend ako, kumpleto pa ang pamilya ko, may mga kaibigan akong handang tumulong sa lahat ng oras, at may Diyos na nagmamahal sa akin... Kahit bakla ako, kahit failure ako...

***

Umaga na. On my way to work, ito ang nabasa ko sa bus na nasakyan ko:

GOD IS GOOD ALL THE TIME.  

Music :: Out of the Blue - Michael Learns to Rock
Book :: Syllabus on Public Fiscal Administration
Mood :: worried

8 Said So

Simula nang mawala ako sa OPM, panay na ang ratsada ko sa paghahanap ng work. Maraming salamat sa mga kaibigan at kakilala na concerned sa akin at tinutulungan ako sa bagong hamon na ito.

Nung Friday, sinamahan ako ni Dinah na mag-apply para sa isang call center agency sa may Makati, along Paseo. Nakakanerbiyos kasi ang daming ibang aplikante na karamihan ay galing sa St. Paul. Ako pa naman ang taong napakadaling ma-intimidate. Sa pagpipilit ni Dinah (at sa hiya ko na rin na hindi na siya pumasok sa school para masamahan lang ako at masigurong hindi eeskapo), tinuloy ko ang pag-a-apply. Nakakagulat kasi nakapasa ako, hindi ko talaga inaasahan. They referred me to Teletech, a call center located sa Robinson's Fairview. Mga 5 PM na nang naka-alis ako sa office nila, naabutan ko pa ang malaking rally sa Ayala Avenue. Nakakainis, kasi sobra na ang pahirap sa bansa natin, at ang nakikinabang lang talaga ay ang mga taong nasa pwesto. Paano naman kaming nasa baba? Mga hinayupak sila!

Anything?

 

Kinakain ng Teletech ang oras ko para sa pag-a-apply sa ibang kompanya! Bukas babalik na naman ako doon para malaman ang result ng Language Assessment ko. Palagay ko babagsak ako sa exam na ito, na-conscious kasi ang lola mo kanina. Umupo ba naman sa tabi ko ung HR personnel (name niya is Aaron), e wafu siya, na-mental block ako bigla! Hahaha!

Bahala na, hindi naman ako umaasa sa Teletech. Nakakatuwa nga na nalampasan ko ung ibang exams kahapon, akala ko tuluy-tuloy lang kasi ang pagkuha ng exams. After the Language Assessment kasi, haharap ka na sa isang Kano for final interview. Imagine, isang step na lang pala ako! Hahaha!

Bukas may schedule din ako for exams and interview sa isang Korean tutoring school, sa Makati. Subukan ko na lang din, bahala na.

Kapit pa rin sa patalim,

Rhodge 

***

 

One Night

When I open my eyes, I see you, the half-nude you
leaning on the bedroom wall, a vision like I am
seeing God, the half-nude God. A dragon tattoo hovers
over His arms, chest, encircling that damned navel,
finally resting on His side,
a butterfly flitting from one flower to another.
I marvel why God is in my darkened room,
in this wee hour of the night, half-nude
with a dragon emblazoned on his side.
Perhaps He learns about the secret garden I keep,
floating in this solitary bed, this night?
Perhaps He wants to be taken grandly
by the sight of my garden, not returning back.
How His dragon – that beautiful creature! -  will taste
the sweetness of my flowers blooming on my palms,
arms, chest, groin, feet. Will it sip the nectar quietly,
all too tender, until its fullness? Will it swill
the gentleness of my body, taking hesitations
from my soul, until the bud of my mouth
blossoms moans of pain and joy?
                Oh God! Oh God!
Until He continues to ravage my garden
this night will be kept secret, the vision of my
half-nude God vanishing, the dragon tattoo
will be a beautiful myth. 

© Rhodge Fernandez

***

LSS ko ngayon: Lost in Your Eyes by Debbie Gibson. Kainis, kinanta siya ng isang contestant sa Search for A Star in A Million, kaya lang naligwak siya.

Lost in Your Eyes 

Verse 1:
I get lost in your eyes
And I feel my spirits rise
And soar like the wind..
Is it love that I am in?

I get weak in a glance
Isn’t that what’s called romance?
...and now I know
’cause when I’m lost I can’t let go

Chorus:
I don’t mind not knowing what I’m headed for
You can take me to the skies...
It’s like being lost in heaven
When I’m lost in your eyes

Verse 2:
I just fell, don’t know why
Something’s there we can’t deny...
And when I first knew
Was when I first looked at you

And if I can’t find my way
If salvation seems worlds away
Oh, I’ll be found
When I am lost in your eyes

Chorus:
I don’t mind not knowing what I’m headed for
You can take me to the skies...
Oh it’s like being lost in heaven
When I’m lost in your eyes

Verse 3:
I get weak in a glance
Isn’t this what’s called romance?
Oh, I’ll be found
When I am lost in your eyes

 

Music :: Tagalized version of I Believe
Mood :: sad na masaya

Anything?

Pareho yata kami ng sitwasyon ni President GMA. Baka mawalan na rin siya ng trabaho.

We are going to be included in the unemployment statistics of the country.

How sad.

***

Ano na kaya ang mangyayari sa Pilipinas?

Ano na kaya ang mangyayari sa mga Pilipino?

***

Sabi ni Mr Batuta, kapag nagbabasa daw siya ng blog ko, parang nanonood daw siya ng Maala-ala Mo Kaya.  Sabi ko naman, sana kamukha ko si Ate Charo.

***

Kagabi, kasama ko sa Starbucks ang ilan sa mga Pinoypoets.  Masaya na naman ako.  These are the people that really make my day very, very happy.

 

Music :: News on the Makati Rally against GMA
Mood :: scared

1 Said So

This is my third time to take the Teletech Language Assessment, and the two previous takes did not produced result. I don't know if there is something's wrong with the microphone.

***

Witnessing the rain today seems to cleanse whatever doubts I have with God. 

***

I am  planning to clean my office table, but I can't.

I really, really don't want to go...

***

I heard this on the radio, again. This is my favorite song of Baby Spice, Emma Bunton, entitled Take My Breath Away.

TAKE MY BREATH AWAY 

If I told you how I feel about you
Would you say the same and
If I wrote it in a letter
Would you keep it or throw it away

I never thought I’d feel the way I’m feeling lately
When everything you seem to do just drives me crazy

Every waking day you take my breath away
With every word you say you take my breath away
You look at me that way, baby come what may
I hope that you’ll always know how to take my breath away
How to take my breath away
You told me how you feel about me
Cos I did not know
If you said you’d fill my heart with all your loving
Til it overflowed
I don’t know the way you feel but boy I’m hoping
I always used to hide a way, but now I’m open
Every waking day you take my breath away
With every word you say you take my breath away
You look at me that way, baby come what may
I hope that you’ll always know how to take my breath away
How to take my breath away
Take my breath away
Take my breath away
Take my breath away
Every waking day you take my breath away
With every word you say you take my breath away
You look at me that way, baby come what may
I hope that you’ll always know how to take my breath away
How to take my breath away
(how to take my breath away)
Take my breath away
Take my breath away
(how to take my breath away)
Take my breath away
Take my breath away
Take my breath away
Take my breath away

***

I still don't know what is ahead of me. I have two ideas I'm hoping to turn into poems. By Saturday I have to submit three topic proposals for my thesis to Dr. Castolo, my RH 600 professor. By Sunday, I have to join the Pinoypoets for the planning the group's activities.

My horoscope for today: A problem you thought would be easy to solve will not be. Do however, persevere and you will get there in the end. It will not be the ideal solution but it will do the job. Be sensible.

***

Please chech out the Pinoypoets blog: http://www.pinoypoetsblog.blogspot.com/   The group made me Pinoypoet of the Month, sharing the limelight with my "crush/crash" Mr Batuta .  

 

Mood :: sore

Anything?

Nakabitin pa rin ang application ko sa Teletech. Today, they asked me to call their hotline number and answer some questions clearly. Ang alam ko kasi, ginagawa ito ng first-time applicant nila, pero dumaan na ako sa series of exmas/interviews nila at pinagawa pa rin nila sa akin ito. Hopefully, ok naman ang results. I'll just wait for their call.

Waiting, waiting...

***

Hindi ko makukuha ang last sweldo ko sa OPM. Walang-wala na talagang pondo. Ang iniisip namin, paano na gagalaw ang OPM hanggang katapusan ng buwan? Ang nakakainis, walang ginagawa ang Executive Director tungkol dito.

Kailangang-kailangan ko pa naman ang perang iyon. Hindi lang naman ako, pati na ang mga officemate kong sina Ate Cel at Ate Janet.

Namumulubi na kami.

***

Last day ko na as a staff of OPM. Welcome pa rin naman akong pumunta sa office. Ang dami ko pa namang pending papers to be submitted sa Graduate School.

***

Tinanong ako ni Rosvie kung bakit mukhang okay pa ako to think na nawalan ako ng trabaho. Hindi ko na masabi na at the height of the "suicide among poets" na diniscuss sa Pinoypoets, I considered to slash my pulse. Inisip ko kung gaano iyon kasakit. Talagang mamamatay ka na ba agad, ganoon kabilis?

Ilang gabi na rin naman ang iniiyak ko. Mahirap ding makuha ang tulog sa gabi. Ang dami kong iniisip, ang daming gumugulo sa utak ko.

Marahil, masasabi ng iba na nawalan lang naman ako ng trabaho, walang big deal. Pero ako kasi ay isang mamamayan ng bansa na can't afford mawalan ng trabaho. Hindi lang ang buhay ko ang naka-depende sa pagkawala ko ng trabaho. 

***

Ilang beses ko na kasing naramdaman na baka pinababayaan ako ng Diyos. Kagabi, kinuwestyon ko ang pagiging Katoliko ko. Kasi, ung kapitbahay kong Ang Dating Daan, patuloy ang pag-unlad sa buhay. Pero ung mga nananatiling Katoliko sa lugar namin, naghihirap, kasama kami. Nasa pananalig ba ang pag-unlad ng buhay, o nasa sarili nating kamay?

***

TAMA NA ANG DRAMA.

***

Napanood nyo na ba ang third installment ng Camay soap commercial? Ito ung nagkatampuhan si Cindy Kurleto at ung guy, tapos naligo si Cindy gamit ang Camay soap. Nung tumabi na siya sa higaan nila nung guy, at naamoy siya ng guy, nagkabati na sila. [Hindi na pnakita ang labing-labing nilang dalawa.]

Imagine, sa second commercial nag-claim ung guy na "girlfriend" niya si Cindy. Tapos sa third commercial na ito na gabi ang setting, magkatabi silang matutulog. Ibig talagang sabihin ay magka-live-in sila.

Wala namang issue, pero sa pagiging moralista ng iba diyan, buti pinayagan ang ganoong commercial.

At para kay Cindy: MAGKAMUKHA NA YATA TAYO.

***

Tuwang-tuwa ako na ang paborito kong Madeleine cartoons sa Channel 2 ay may new episodes na. sundan ang buhay ni Madeleine, ang diva na si Sister Clavel at ang labing-isang bata, ang nagtataray na si Genevieve, at ang kaibigan nilang future bading na si Pepito sa kanilang exciting na pakikipagsapalaran sa iba't ibang bahagi ng mundo. 

 

 

Show :: Mr. and Mrs. Smith
Mood :: sore

3 Said So