Now I’m a lot older and perhaps I understand a little. I know that love exists but not everyone can have it. I also know that sometimes it’s even hard to recognize love. There were times when I thought I’ve felt it, only to admit to myself later on that the emotion was just an imitation of love. Lust maybe, or even like, but it was rarely love.
Until I met Luis. Then I knew.
Isn’t it just funny that the person I fell in love with is a lonely, sometimes selfish, terribly cheap and not really good-looking (in a conventional sense) person?
Still, all that didn’t matter. I would have loved him no matter what. But Luis doesn’t love me back. He could only look at me, and see a friend.
So there I was in Palawan writing a postcard for a friend, wishing I could prove my father wrong. When it’s true love, there shouldn’t be room for anybody else. But sadly, I realized I was not given the chance to prove that. Luis doesn’t love me back. Shouldn’t I move on? Or should I prove my love for him by condemning myself to being alone?
“Okay,” I told Luis on the phone. “Let’s have dinner Saturday night. I’ll be sure to bring the pictures of Palawan.”
“I’m looking forward to it,” he replied. “I wished I had been able to go there with you.”
But you were there with me, I thought. You were there with me.
~ Excerpt from “A Postcard from Palawan” by Jaime Almonte
from Ladlad 2: An Anthology of Philippine Gay Writing
Anvil, 1996
Anything?
Mahal ko na ang makatang si Rosmon Tuason. Ito ang ebidensya:
Excerpt from “Sa Pagitan ng mga Emerhensiya”
by Joseph Rosmon M. Tuazon
First Prize, Poetry in Filipino
Ilang Talâ ng Sakuna
Silbi ng Still Life
May sumisipol-sipol sa tahimik na pasilyo.
Sinisiklot-siklot niya sa palad ang isang kahel.
Bawat silid na kaniyang lampasan ay may abalang
pumapanaw, buo ang konsentrasyon
sa mangkok ng mga prutas na hindi na matiyak
ng mata kung tunay o plastik o pinta
ngunit sa sulok na iyon ay unti-unting nalulusaw,
lumiligwak sa lamesitang wari ding nalulusaw.
Umaabót ang ulirat sa mapipiga, makakatasan
ngunit lalo lamang lumalapot ang lagkit sa lalamunan.
Hindi nagmamadali ang sumisipol-sipol sa pasilyo.
Kay-lamig ng kahel nang sa palad ay mapirmi.
No Parking
Isinandal niya ang bisikleta sa tukod ng senyal
para bumuntunghininga. Hindi iyon pagkakataon:
ang kadena ay hindi minsang pumalyang
madiskaril. Baka dito rin gumarahe
nang mariin ang isang trak na susuray-suray.
Oo, dito mismo. Masyadong planado?
Hindi ko sasabihing hindi. Na may tuluyang
nakalas. Kunsabagay, baka bagay na masusuway
ang mas hanap niya, hindi aksidente.
Anuman, kailangan na niyang magsimula agad,
paspasan ang pagkumpuni. Pansamantala, wala
akong ibang iisipin kundi ang siya ay naghihintay.
Ensayo
Siya nga. Ang anak. Kanina pa siya nag-eensayong
magtimpi sa pagngawa kapag nirolyo palabas
ang inang nakataklob ng puti’t bagong-labang kumot.
Hindi siya pipikit, hindi bibitaw ang luha sa pilik.
Kung pagbibigyan (puwede?), siya pa ay makikitulak
hangga’t may aawat sa kaniyang tumapak sa exit
kung saan ilan nang tinalukbungang bangkay
ang naihatid. Malapit na niyang maperpekto
ang pagpipigil. Ipaubaya sa kaniya ang kaniyang
sandali. Heto na, ang hilam bago ang pagbulanghit,
ang pag-iling nang kagat-labi. Bumukas ang pinto
at nangamba siyang baka may mag-abot ng panyo.
Minsan Wala ni Usok
Pero gabi-gabing napapasugod ang bombero,
iginigiit na lahat ng maaaring matupok, matutupok
anumang segundo. Kapag disoras, ang magkakapit-
bahay ay niyuyugyog sa kama ng sirena
at sinisilaw ng duguang liwanag mula sa bintana.
Pinaaandar niya ang bomba, kinakalag ang mga hose,
tarantang binubugahan ang bawat bahay at bawat
madapuan ng tingin. Hindi magkandaugaga
ang mga tao kung aalalayan ba o itataboy ang bombero
na sunod silang tinututukan. Tumitilapon silang
basang-basa’t namamagang parang mga espongha.
Napakapayapa ng mga umaga pagkaraan ng bagyo.
Anything?
