4 PM na kami nakarating ng house sa Valenzuela kahapon. Nakakapagod ang biyahe pauwi, pero masaya. 

***

Hinding-hindi ko talaga gusto ang pumupunta sa mga sementeryo, pero syempre kailangan kong gawin un nung umuwi kami ng Pangasinan. Tumuloy kami sa house ng youngest sister ni Daddy na si Auntie Nancy. Ang lapit-lapit ng bahay nila sa camposanto (sementeryo). Naalala ko noon, ayokong aabutan kami ng gabi kina Auntie kasi nakakatakot talaga. Tapos panay pa ang kuwentuhan na maraming nagpaparamdam sa lugar nila, kasi nga malapit sila sa camposanto. Waaah!

Pag pala Undas, panahon iyon ng pagpapalipad ng mga saranggola! Mapa-bata o matanda, tumutuntong sa mga matataas na nitso para makapagmando ng saranggola. Ung lugar kasi, malapit sa dagat (Lingayen Gulf), kaya masyadong mahangin.

Pagkatapos naming dumalaw sa camposanto, pumunta naman kami sa Bantayan, sa may Pangapisan Norte. Dun ang ancestral land ng mga Fernandez. Land kasi lupa na lang ang natira, tinibag ang malaking bahay nina Lola at Lolo noon dahil kinakain ng dagat ang lupa. Ilang dipa na lang at lalamunin na rin ang lupain na pagmamay-ari nila, pero with the intercession of God, hindi ito nangyari. Nagpagawa na din ang gobyerno ng kabite (dike na nilagyan pa ng mga bato) para hindi na tuluyang angkinin ng dagat ang lupa. Ang natira na lang sa malaking bahay, ay ung kusina at ung banyo.

Ang ganda ng tanawin mula sa Bantayan. Ung katabi niyang isla, un ang Dumalandan. Magbabangka ka para makapunta dun from Bantayan. Naikuwento ni Mommy na ang nanay niya tumatawid doon sakay ng bangka dati para makapasok sa pinagtuturuang school.

Pagkabalik sa bahay nina Auntie Nancy, nakita ko ang signboards na ito sa kapitbahay nila. Nakalagay dito ung pangalan ng mga family member na nakapagtapos ng kurso nila. Noong bata pa ako, pinangarap kong magpagawa nito pagka-graduate ko ng college.

Binisita ko rin ang pagawaan ng bagoong nila Auntie Nancy. Naikuwento ko na dito dati na gawain naming magpipinsan na isawsaw ang mga hintuturo namin sa mga bagoong para matikman ang mga ito. Kung dati, sa banga nila iniimbak ang mga bagoong, sa mga malalaking plastic container na lang nila iniimbak sa ngayon para makatipid ng space sa pagawaan. At siyempre hindi ko na isinawsaw ang daliri ko sa mga bagoong, alam ko na ang mga lasa nun. Haha!

***

Kinabukasan na ako nagkaroon ng chance na makaligo sa beach. Antagal na akong tinatawag ng beach na ito! Bata pa ako nung huli akong makaligo dito! Hay! Mas makulay ang beach sa Pistay Dayat tuwing May 1.

After the beach, nagsimba kami sa Epiphany Church sa bayan, na dating may pangalan na Church of the Three Kings. Para siyang ipinadron sa Noah's ark, ung mga arrangement ng design ng kahoy sa walls sa loob ng simbahan.

Sayang kasi hindi ako lubusang nakapaglibot sa bayan. Hindi ko tuloy nakuhanan ung provincial jail, ung town plaza (na andaming memories kasi pumupunta kami doon pag may baile o perya), ung Columban school, ung pamilihang bayan, at kung anu-ano pa.

Pagdating ng hapon, pumunta kami ni Mommy sa ancestral house ng mga Fontanilla sa Guilig Street (o Quintos Street). Naabutan naming naglalaro ang mga new batch ng Fontanilla, mga apo nina Uncle Boy at Auntie Sofia. Ung isa diyan, inaanak ko pa. Kaya nagbigay tuloy ako ng maagang pamasko. Haha!

Siyempre, picture-picture ako sa mga dati kong tambayan sa Guilig. Ang Jimenez bridge. Ang kinatatakutang abandonadong monasteryo/simbahan. Ang lumang bahay nina Janice, na may nagpapakita daw na white lady at katapat lang ng abandonadong monasteryo. Ang tindahan ni akulaw Adam, na binibilhan ko lagi ng tira-tira at bubble gum na Big Joe (sarado na ung bahay ngayon). Ung tangke ng tubig ng local water district.

Nakumbinsi din si Mommy na magpunta kami sa Malawa, sa house ng bunso nilang kapatid ni Uncle Boy. 30 minutes away lang daw from Guilig. Waah! Na-joke time kami sa 30 minutes na iyon! Super-mega barriotic ang Malawa! Nasa gitna ng mga palayan at palaisdaan. Konting bahagi lang ang may kuryente. Waah andilim nug naabutan kami ng gabi pauwi. Buti nakapag-picture ako agad ng mga dinaanan namin bago magdilim ng tuluyan.

***

Beach uli kinaumagahan. Sinamahan ko uli si Daddy doon para maka-inhale siya ng hanging-dagat. Ako naman, nagpi-feeling sirena sa mababaw na bahagi ng dagat. I can't swim kasi, haha!

Tapos, gumawa ako ng tower. Tower namin ni Kuyatot. Hehe. Ngayon ko lang napansin na tanaw pala doon ang parola sa Sual, at ang transco tower sa Labrador.

Ang ganda talaga ng beach sa umaga! Relaxing!

Pagkauwi, nag-ayos na kami ng mga gamit namin. Bye-bye time na. Pero picture-taking muna sa mga pinsan at kay Auntie Nancy, kasama si Daddy.

Nagpaplano kaming magpipinsan ng isang reunion by January 2009. Sana matuloy!

***

Gudlak! Abot ni BF ang Pangasinan!

More pictures sa Multiply site ko.

Anything?

MARATHON READING OF NOLI ME TANGERE AT THE FILIPINAS HERITAGE LIBRARY

Join us in an evening of literature, fun, and good food while we do a marathon reading of the Noli Me Tangere (translated by National Artist for Literature, Virgilio S. Almario) on November 8 to 9, 2008 at the Filipinas Heritage Library. Celebrities, well-known artists, authors, students, and other lovers of Filipino literature will be coming to read (and perform) portions of this influential literary piece.

This event is part of the month-long festivities of the 12 th Philippine Book Development Month, which is celebrated every November.

For inquiries, call Dianne at 920-9853 or Ciela or Anne at 892-1801.

*Magbabasa ang Pinoypoets mga bandang 9 PM hanggang 1 AM. Dalawang kabanata ang babasahin namin: Pangingisda tsaka Sa Gubat.

Anything?

I'm thinking about names today.

Naalala ko lang dati ung nag-iisip ako ng ipapangalan sa magiging anak ko (?) in the future. Elementary pa ako nun ha. Ang plano ko nun, dapat napakahaba ng ibibigay kong name. Parang Princess Monica Alexandria Kasparev. O kaya Duke Gabrielle Antonio. Naisip ko din na lagyan ng His/Her Excellency ung name. Haha! Royal names talaga!

Gustung-gusto ko talaga ang names na Alexander/Alexandra at Gabriel/Gabrielle. Basta required na kasama ung mga pangalang iyon sa pagpapangalan ko.

Ang name ko, Rogerick. Noon, iniisip ko ang etymology ng name ko. RO-GE-RICK. Iniisip ko, ung RO ay galing sa first syllable ng pangalan ng tatay ko, RO-gelio. Tapos, baka sa Jericho nanggaling ung Gerick. GERICK-o. Sabi nga: "Jericho is a town in the West Bank of the Palestinian territories, located within the Jericho Governorate, near the Jordan River. Its name may be derived from the word meaning "moon" in Hebrew and Canaanite, as the city was an early center of worship for lunar deities. Despite the city's long history, Jericho was first mentioned in the Book of Numbers."

Ung RO, sure ako na sa name ng tatay ko galing un. Kuya ko naman, RO-gieson. Ung dalawang sisters ko naman, MA ang start ng names. MAr-gie Lyn. MA-rigie. Sa nanay ko naman galing un. MA-rina kasi ang name niya.

Ung isang sister ko naman ang naiba ang name, FHARIZA. Ung tiyahin kasi namin ang nagpangalan sa kaniya, at kagagaling niya lang that time sa Middle East. Nagulat pa nga kami nung one time na nanonood kami ng One Thousand and One Nights sa TV. May kuwento dun na ang name ng main actress ay Fhariza. Niloloko namin siya noon na baka ampon lang siya, kasi nga iba ang name niya sa amin. Tapos lagi siya magdadrama ke Mommy, iiyak-iyak na itatanong niya kung ampon nga ba daw siya.

Ung isang sister ko na si Margie Lyn, dapat daw ang ipapangalan sa kaniya ay Marjorelle. Napangiwi siya nung nalaman niya un kasi ayaw niya nung name. Baduy daw. Haha! Tapos, ang spelling niya ng name niya dati, Margielyn. One word lang. E sa birth certificate niya, magkahiwalay ung Margie tsaka ung Lyn. High school na niya naitama ung name niya. Ilan kaya ung ganito rin ung kaso sa pangalan nila?

Me officemate ako sa OPM, ang name niyang ginagamit ay Janet. Pero sa birth certificate daw niya, Jonnathan siya. Aware naman siya na un ang name niya, pero pinalitan niya lang sa tawag na Janet nga. Kaya hirap daw siya mag-apply ng passport. Problema sa pangalan, kinukuwestiyon tuloy. Gustuhin man niya na palitan through court ang name niya, pero matagal daw at mahal ang proseso.

Napakaimportante talaga ng pangalan ng isang tao. Tapos minsan, susutsutan ka lang or tatawagi ng ho. Kaya pala ung iba, nagagalit pag ganun. Ang sagwa tignan. Nakakababa.

So ano nga uli ang pangalan mo?

4 Said So

Ikakasal na sa December 10 ang ka-FAMILIA ko na si Shirley. At talagang nauna siya sa FAMILIA na magpakasal! Mahigpit na bilin pa naman namin ni bestfriend Paul Allan na kami dapat ang maunang magpakasal. Hehe.

Mga high school pa kami noon, nangangarap ng one true love. Ng pagdating aming prince charming. Iniisip namin na baka walng pumansin sa amin kasi average lang ang mga ganda namin. Hindi kami maputi o matangkad. Hindi kami beauty queen material.

Si Shirley, me puppy love nung elementary. Itago natin siya sa pangalang Ver. Natatawa pa kami nun ng mangiyak-ngiyak na nagkukuwento si Shirley tungkol sa kanilang dalawa. Na ang theme song daw nila nung graduation nung elementary ay ung kanta ni Rachel Alejandro, ung "Paalam Na." E to think na parehong high school naman pinasukan nilang dalawa. Kaya lang, hindi lumago ang pag-iibigan nila nung high school. Dumating sa buhay ni Ver ang babaeng tayong-tayo ang boobs na itatago natin sa pangalang Mila.

Mega drama si Shirley kasi mas pinili ni Ver si Mila. Siguro daw kasi, malaki ang boobs. Si Shirley, parang pasas lang ang hinaharap. Talino lang daw ang meron siya. Haha!

Hindi ko pa nakikita ang fiance ni Shirley pero naikuwento niya na sa akin ang kanilang love story ever. Pareho silang contestants sa Game Ka Na Ba ng Channel 2. Kaya lang hindi daw sila nakapasok sa second screening. Hindi man nakamtan ang papremyo ng game show, nagwagi naman sila sa laro ng pag-ibig.

At ngayon, hahantong na sila sa altar. Kinuha pa ako ni Shirley na emcee ng program during reception. Umoo naman ako kahit hindi ko pa alam kung anong araw papatak ang December 10. Putek, Miyerkules pala un! Gudlak, sana talaga free ako sa araw na iyon. Si Kuyatot naman, puwede daw mag-leave alang-alang sa akin. Ang ganda ko talaga!

Hay, hindi naman namin napag-uusapan ni Kuyatot ang tungkol sa kasal. Ganun pa rin naman ang stand ko about gay marriage. Pero if ever na magbago ang pananaw ko about it, sana legal na ang gay marriage sa Taiwan para mas malapit lang sa Pilipinas.

Nakakalungkot naman ung nangyayari sa US. Null and void ang mga kasal na nangyari sa California. Hay. Tapos me mga ibang state pa na pumapabor sa banning ng gay marriage.

Sana talaga magkaroon ng lugar na hindi na kailangang pangalanan ang pag-ibig. Sana.

4 Said So

Nag-start na ako sa work ko kahapon! Hooray!

Busy as a bee na sa project na ito with the UP people. Exciting!

Ayan, nagkakulay na ang aking Pasko!

Thank you, Lord!

4 Said So

Hindi ako nakasama sa pagpunta nina Kuyatot sa Kanlungan ni Maria nung Saturday morning. Kaya nagpakuwento na lang ako sa kaniya nung sumama siya't nanood sa marathon reading sa Filipinas Heritage Library (FHL). Puro katatawanan ang mga naikuwento niya sa akin.

NEW MEMBER

Nag-text si Ms. Avic sa kaniya nung Friday na Kiwanis will join us at KNM. Tuwa naman si Kuyatot kasi me new volunteer sila na ang pangalan ay Kiwanis. Nag-text back siya na kung diretso na ba si Kiwanis sa KNM. Oo daw ang sabi ni Ms. Avic.

Inisip pa ng isang volunteer na si April Marie kung sino si Kiwanis. Baka daw foreigner. Foreign-sounding ung name e. E super windang na sina Kuyatot at late na sila for the 9 AM schedule sa KNM.

Pagdating nila doon, me isang grupo pa pala silang kasama na scheduled magpunta sa KNM. Ang suot na T-shirt, me tatak na Kiwanis Club. Doon lang talaga nalaman nila Kuyatot kung sino ba talaga si Kiwanis.

WISH LIST

Dahil nalalapit na ang Kapaskuhan, nagtanong ang mga volunteer kung ano ang gustong regalo ng mga oldies sa Kanlungan ni Maria. Sa December 13 na din kasi ang scheduled Christmas Party ng Hands-On Manila sa KNM (Calling, calling, baka me gusto na mag-sponsor na company! Please call Hands-On Manila!).

Ayun, nag-suggest si Ms. Avic na gumawa ang mga oldies ng wishlist. Isa-isa nilang tinanong ang mga lolo at lola.

Si Yaya Cita, gusto na magkaroon ng pustiso. Para naman mas buo ang kaniyang mga ngiti.

Si Nanay Remy, na gusto ng sandalyas na panlakad. Ung me magagandang adorno ba.

Walang tatalo sa wish ni Nanay Linda. Signature bags like Louis Vuitton o Gucci. Kung wala raw bags, branded na perfume like Chanel. Sosyal di ba! Kami nga walang LV or Gucci bags e. Hehe! (Baka me gustong mag-donate ng luma nilang LV or Gucci bags? For the spirit of Christmas naman?)

***

Ansaya ng Noli Me Tangere marathon reading sa FHL! Kaaliw!

After the scheduled reading ng Pinoypoets, nai-take home ako ni Kuyatot. Un ang pinakamasaya!

Marami pang larawan ng marathon reading sa Multiply site ko.

Anything?

Saktong nahinto ang sinasakyan kong bus (dahil sa trapik) sa tapat ng isang bahay na me ihawan. Sa may gilid lang ito ng MCU pag liko ng mga bus pa-Malanday. Ang cute ng nagtitinda ng isaw! Naka-boxers lang! Panalo! Nakakaengganyo talagang bumili!

Sayang lang hindi ko napiktyuran ang kaniyang cuteness. Napiktyuran ko lang ang kaniyang heavenly body na parang pinausukan sa baga.

Tamang pang-aliw lang, dahil grabe ang lungkot ko ngayon. Ipaliliwanag ko na lang sa susunod na entry.

Anything?

Happy happy birthday, Mommy!

You've always been a source of inspiration sa aming magkakapatid. Maraming, maraming salamat sa iyong pagmamahal!

4 Said So

Pinangarap ko noon na maging isang pader.

Bago ko pinangarap na maging doktor ng mga hayop, o maging isang guro, o maging isang siyentista, ang maging isang pader ang gustong-gusto kong mangyari.

Hindi ko alam, pero sa murang edad ko, punong-puno ako ng inggit sa mga pader. Imagine, umiiihi doon ang mga lalaki. Sa isang buong araw, gudlak, ilang lalaki kaya ang pupuwedeng umihi doon.

At para sa akin, isang art ang paraan ng pag-ihi ng lalaki sa pader. Imagine, paano ang paraang ginagawa ng isang lalaki para itago ang kaniyang kaangkinan sa madla habang umiihi sa pader. Lalo naman kung naisipan niyang umihi sa likod ng isang poste ng kawayan.

It simply amazes me (at naging discussion namin ito noon ng bestfriend ko) ang paraan ng pag-ihi ng lalaki sa pader. Kinda kinky, kinda gross, kinda pervert, pero fascinating talaga iyon for me. (Katulad kung paano ka-fascinating ang pag-ihi ng isang babae na itinatago lang ng nakabukang payong.)

Gaya ng hiling ng mga barakong maging sabon na lang sana sila ng isang magandang babae. Ang ginusto ko, maging isang pader. Seryoso.

Basahin ang POV (ng pinagkuhanan ko ng larawan sa itaas) tungkol sa pag-ihi sa kung saan-saan.

2 Said So

Ilulunsad ng Adarna House at Philippine Board of Books for Young People (PBBY), sa pakikipagtulungan ng Ortigas Foundation Library ang aklat pambatang Naku, Naku, Nakuuu! na isinulat ni Nanoy Rafael at tampok ang mga guhit ni Sergio Bumatay III. Ang paglulunsad ay gaganapin sa Nobyembre 21, ika-6 ng gabi, Ortigas Foundation Library.

Si Nanoy Rafael ay kasapi ng LIRA at ng Pinoypoets. Nagwagi ang kanyang kuwentong Naku, Naku, Nakuuu! ng PBBY-Salanga Writers’ Prize.

Dahil iilang tao lang ang kakasya sa lugar, kailangan munang magpatala (pre-register) kay Vanessa Estares (372-35-48 local 110).

*Kinuha ang larawan ni Nanoy mula sa kaniyang Multiply.

*Abangan ang interview ko kay Nanoy, exclusive dito sa RHODGE IS BARENAKED!!!!!

Anything?

I will be meeting Sir Elmar at Starbucks-Vito Cruz later at 11, then diretso kami sa meeting sa Cultural Center of the Philippines by 1:30 PM naman. New project na naman ito na ipaaasikaso niya sa akin ang secretarial duties. Hehe.

Sayang lang kasi hindi ko masasamahan ang sister ko sa first day ng kaniyang vocational school. Sinamahan ko pa naman siyang magpa-hair spa kahapon. Taray!

Sa Index Salon siya nagpa-hair spa. Ang busy ng salon na iyon! Or baka sa branch lang na iyon, sa tapat ng SM Marilao. Kada 10 minutes me pumapasok na bagong customer. Aligaga ang mga bakla at babae at nag-iisang straight guy ng parlor!

Sino ang makakapagsabi na nalalapit na ang ating ekonomiya sa recession? Kung gumasta ang Pinoy, parang wala lang economic crisis sa buong mundo. Me perang nakalaan talaga para sa pagpapaganda.

Ung SM Marilao din, andaming tao na namimili. Wala namang rush pero bawat isang tao me bitbit na plastic bag or paper bag ng biniling gamit. Puno rin ang mga kainan.Kahit sa Booksale, andaming tao! (Napabili ako ng Indiana Review 25 Years Anniv edition. Kahit halagang 140 pesos siya, gora pa rin ako sa pagbili. Kebs lang.)

Lubha lang ba talaga tayong mapamaraan, na kahit sa panahon ng paghihirap e nagagawa pa rin nating sundin ang kaunting luho sa katawan? Are we a unique case in this crazy planets (sic)?

Anything?

Star-strucked.

Kasama sa meeting ko kahapon sina Exie Abola at Gibbs Cadiz.

Ang wafu ni Sir Exie! Papable!

Si Sir Gibbs, ang eloquent! Ang kinis ng face! Natakot ako mag-English at baka ma-correct ako. 

Natuwa naman ako at nakita ko rin si Benjamin Pimentel, who wrote the novel Mga Gerilya sa Powell Street (na on-going play sa CCP, adapted by Rody Vera).Na-threesome siyang interviewhin nina Sir Exie, Sir Walter Ang, at Sir Joey Ting.

Inabot ng past 6 PM ang meeting, tapos meeting uli with Sir Elmar over dinner. Mga 8 PM na ako nakaalis sa CCP area. Sayang, inaya ako ni Sir Elmar na manood ng Mga Gerilya pero tumanggi ako. Pagod na ako e. Hehe.

I'm loving my new job! Sobra!

***

Pupunta ako kina Kuyatot mamaya. A-attend kami ng first birthday celeb ng inaanak niya. Sana maraming handa!

***

Speaking of birthday, maligayang kaarawan sa SUPERDELICIOUSTWINKIEPOP na si Jacob!

Sana matupad na ang wish mo.

4 Said So

Siya si Alexa, ang inaanak ni Kuyatot na nagdiwang ng first birthday kahapon. Ginanap ang handaan sa bahay ng kaniyang lola (sa tatay) sa Paombong, Bulacan.

I really love going to a handaan sa probinsya. Kung hindi man magarbo ang handa, tiyak mo namang napakasarap ng pagkakaluto ng mga pagkain. Plus the fact na maasikaso talaga ang naghahanda sa kaniyang mga bisita.

Kinagiliwan naman namin ni Kuyatot ang pinsan ni Alexa na si War. Biro nga ng ilang kamag-anak, made by a German sa Japan ang bata. Sabi ko, baka kaya War ang name ay dahil sa World War 2?

Niloko ko naman si Kuyatot na parang Sto. Niño ang bata, tapos siya naman si San Antonio de Padua. Hehe.

Siyempre, pag nalingat ang mga bisita, piktyuran naman kami ni Kuyatot together. Haha!

*Sayang at hindi ko napiktyuran si Kuyatot nung nasabuyan siya ng harina at tubig during the Pabitin game. Para siyang basang sisiw, huhuhu. Pero natawa pa rin ako sa hitsura niya after. Hehehe. Ang bad ko.

2 Said So

UP Creative Industries Conference Launched

The UP College of Arts and Letters, The UP College of Fine Arts, The UP College of Music and The UP College of Architecture, with the support of Intellectual Property Office (IP) Philippines, will hold The Philippine Conference on Global Prospectus for the Arts on 27-28 November 2008 at the Abelardo Hall Auditorium, UP Diliman, Quezon City.

The conference organizers are Arts and Letters Dean and National Artist for Literature Virgilio Almario, Fine Arts Dean Tina Colayco, Music Dean Ramon Acoymo, Architecture Dean Dan Silvestre and IP Philippines Director-General Adrian Cristobal Jr.

Conference speakers and discussants include Cultural Center of the Philippines President Nestor Jardin, Summit Media general manager Lisa Gokongwei-Cheng, Architect Cathy Saldaña, singer and artist manager Carlo Orosa, artist Reggie Yuson, cultural icon Gilda Cordero Fernando, visual artist and broadcast journalist Robert Alejandro, architect and planner Maria Cristina Turalba, Bohol Arts and Cultural Heritage Council Lutgardo Labad, Barasoain Kalinangan theater group director Armand Sta. Ana, Tagbilaran's Diocesan Cultural Heritage Commission chair Fr. Valentino Pinlac, Architect Dinky Consunji-Laperal, violinist Coke Bolipata, and IP professionals Ang Kwee Tiang, Atty. Emma Francisco, and Atty. Jesus Antonio Ros.

The conference is designed for creative artists, scholars and other practitioners from architecture/landscape architecture, the visual, musical and literary arts, and the other allied disciplines. Through the conference, it is hoped that practitioners will be able to share experiences, identify key strengths and assess various determinants that will help sustain the creative industries for the many years to come. 

A registration fee of P1000 (good for two days) will be charged to each conference participant. Participants will be entitled to conference giveaways and the opportunity to interact with movers and shakers in the country's creative industries. 

Registration will start at 9 AM. For more information, please contact the Creative Industries conference Secretariat at 9287508 and 9818500 extension 2104 or email at creativeindustriescon@gmail.com.

3 Said So

The author talks about his prize-winning children's story "Naku! Naku! Nakuuuu!"

Rhodge: Simulan na natin ang interview. Were you restricted by the PBBY contest rules and deadline when writing your story?

Nanoy: Limited, pero hindi ko masasabing restricted. Nag-cram kaya ako nung isinusulat 'yun. Parang isang linggo bago napagpasyahang isulat talaga. Sa ganoong paraan parang nakatulong pa nga yung deadline, kasi naitulak akong isulat na yung kuwento.

Tapos yung tanging rule na pakiramdam ko nakapagbigay ng limit ay yung number of pages. Pero hindi rin sila restricting -- in the sense na mas marami ka sanang magagawa kung wala iyon -- kasi binibigyan ka niya ng magandang pananda kung hanggang saan lang. Kung wala yung number of pages, baka naging masyadong mahaba yung kuwento (na sa tingin ko nangyari na nga kahit na merong limit).

Rhodge: So hindi ka naman nakulangan sa ending ng kuwento?

Nanoy: Hindi lang sa ending. Maraming aspekto nung kuwentong 'yun ang nakulangan ako. Marami talaga.

Rhodge: Like?

Nanoy: Katulad ng wikang ginamit ko at yung haba ng kuwento, hindi angkop para sa age group na tinatarget ng scenario. Marami pang scene na pa-kyut, pero pakiramdam ko kulang ng magandang cause (e.g., parang ang OA kung bakit tumatakbo si Isko).

Rhodge: Ano nga ba ang age ni Isko sa kuwento mo? Para siyang matanda na sa pagsasabi ng "Naku, Naku, Nakuuuuu!"

Nanoy: Wala naman sigurong matandang magsasabi nun. Hahaha! Mga 7-9 yrs. old siguro si Isko. Naalala ko kasi yung pamangkin ni Ergoe na OA din, parati siyang nagsasabi ng "Oh No!" (English speaking ang bata e.)

Rhodge: At OA talaga ang ganung bata?!!

Nanoy: Hindi lang sa pagsasabi ng "Oh No!" ha. Hahaha. Minsan haharap yun sa'yo tapos magkukuwento tungkol sa beach na mapupunta sa mario at pagkatapos sa mga chinese. Si Isko, OA siya kasi takbo siya nang takbo--pero inedit na nga yata yun dun sa mismong libro (so hindi na siya tumatakbo, umaalis na lang).

Yung OA hindi ko yun sinasabi sa isang supladong paraan ha. Parang "fantastic," as in hindi naman talaga iyon "normal."

Rhodge: Haha, mas nakyukyutan kasi ako sa ganung bata.

Nanoy: Ako rin naman. Hehe.

Rhodge: Mas may emphasis ba na "pagtakbo" at hindi "pag-alis" lang ung ginagawa ni Isko sa kuwento mo?

Nanoy: Dun sa isinubmit ko sa PBBY, oo. Tumatakbo palayo si Isko kaya siya pawis na pawis. Sa libro, wala na yata yung pagtakbo sa mismong text (kung tama ang pagkakaalala ko), pero nasa illustrations ni Serj (Sergio Bumatay III, illustrator ng kaniyang libro – R.).

Rhodge: Sabi mo nga, nakikita din sa pagtakbo ni Isko ung pagka-cute niyang bata...

Nanoy: Parang may ADHD kasi siya. Hahaha! Kung isusulat ko ulit ang “Naku...”, hindi ko aalisin 'yung pagtakbo. Nung pinarevise sa akin 'yung Naku, hindi ko rin inalis 'yung pagtakbo. Hindi ko nakikita na wala 'yung ganoong 'kyut' factor. Well, at least para sa kuwentong ito.

Siguro gusto ko lang na mas ‘determined’ yung pagiging kyut na yun, na hindi siya palamuti lang.

Rhodge: How were you able to conceive the story? Nakuha mo ba ito sa isang real-life experience?

Nanoy: Oo, aktwali ako si Isko. Hahahaha!

Rhodge: Hindi nga!

Nanoy: Hindi, joke lang. Utang na loob ko kay Ergoe (Tinio – R.), sa totoo lang.

Rhodge: Naks, inspired by pala...

Nanoy: Inspired ka diyan! Siya yung nagbigay ng concept, ako ang nagsulat at nagpatuloy. Sa kaniya nanggaling 'yung idea na tungkol ito sa pagkakaroon ng bagong baby, na ipapaunawa ang pagkakaroon ng bagong baby sa pamamagitan ng panganganak ng ibang hayop. Pabalik-balik din sa kaniya yung drafts para mabigyan ng comment. So puwede nga itong tawaging collaboration, pero bawal kasi siyang sumali sa PBBY. Hahaha!

Aktwali din, may call for submissions noon ang Adarna noon para sa isang baby book. Yun talaga ang naging responsable para maisip ang “Naku...”. So hindi naman talaga para sa PBBY (kung tama ang naaalala ko) ito, para sa Adarna talaga. Tamang timing lang na submission na ng entries.

Rhodge: Have you asked Ergoe kung saan niya nakuha ung concept?

Nanoy: Hindi pa. Hahaha. Gusto mo itanong ko mamaya?

Rhodge: Please. Haha!

Nanoy: Pero sa tingin ko wala lang 'yun. Baka inisip lang niya na by analogy magandang ipaliwanag yung pangyayaring iyon sa isang bata.

Rhodge: How does your children story writing process compare with poetry?

Nanoy: Conflicting.

Rhodge: Conflicting sa paanong paraan?

Nanoy: Maling sagot yata, sandali. Hahaha! Compare pala ang tanong.

Rhodge: Haha!

Nanoy: Pero ibig kong sabihin, may malaking conflict ako sa pagitan ng kung paano ko isinulat yung Naku at yung kasalukuyan kong pagsusulat ng tula sa ngayon. Hindi ko sila mapagtugma at gusto kong pagtugmain, pero hindi ko pa alam kung paano.

Dito sa kuwentong pambatang ito kasi, topic-based, story-based, lesson-driven. Iyon kasi ang push ng mga kuwentong pambata dito currently, parang pantulong sa acads -- or mali, hindi pantulong sa acads kundi pantulong sa education ng mga bata.

Sa pagsusulat ko ng tula ngayon, lumalayo na ako sa topic-based/narrative-driven na pagsusulat. Mas nakabase na siya sa proseso--kung paano napupunta sa tunog na ito ang tunog na iyon, o sa ideyang ito ang ideyang iyon. Mas interesado ako na may makuha ang reader sa mismong act ng pagbabasa kaysa may idikta sa kaniya ang teksto.

Rhodge: So advantageous ba na ngsusulat ka ng tula ngayong nagsusulat ka na ng children's stories?

Nanoy: Advantageous din, kasi hindi na ako susulat ng mga katulad ng “Naku…” Hahaha!

Rhodge: At bakit naman hindi ka na susulat ng katulad ng ganun?

Nanoy: Hindi sa hindi ko gusto yung “Naku...” Sa totoo lang, masayang-masaya akong naisulat ko siya. Pero siguro hindi na magtugma ang sa tingin kong value na dapat makuha ng mga bata sa pagbabasa at yung pagiging lesson-driven ng Naku.

Isa pa, gusto ko kasing makasulat ng kuwentong pambata na gugustuhin ko ring ikuwento sa mga magiging anak ko--gaano man ka-corny ang idea na 'yun. At sa ngayon hindi ko pa nakikita na ikukuwento ko talaga 'yung “Naku….” Hindi lang dahil sa hindi siya tugma sa pagsusulat ko ng tula, pero dahil... hindi ko rin alam. Kulang sa imagination?

Rhodge: Kulang sa imagination? That's on being a poet.

Nanoy: Puwedeng sabihing imaginative 'yung kuwento pero paano niya nagawang imaginative yung mambabasa? Sa tingin ko doon ako nakukulangan.

Mabuti na nga lang at sobrang imaginative ng artworks ni Serj. Hm. So kung iisipin, puwede ko rin palang ikuwento dahil maganda ang artwork. Hahaha!

Rhodge: Again, ito na ung issue na nalimitahan ka ng contest rules at deadline?

Nanoy: Sa tingin ko hindi dahil sa contest rules and deadlines. Baka masyado pa akong naive noon pagdating sa pagsusulat (in general).

Naive in a sense na iniisip ko pa rin noon na kailangang structured ang paraan ng pagsusulat ng kuwentong pambata -- o kuwento in general. Naive din dahil iniisip ko noon na "para makapagturo" ang layunin nung isinusulat ko. Na sa tingin ko, dapat ay epekto lang ng kuwento at hindi layunin.

Gusto kong idagdag na hindi masama ang lesson-driven story, lalo na dahil malaki ang naiaambag niya sa classroom setting. Pero personally, hindi ko maalala noong bata ako na nahilig ako sa panitikan at sa pagbabasa dahil sa mga kuwentong primaryang pinapatakbo ng makukuhang aral. Madaling makakuha ng aral sa mga magulang, matatanda. Pero ang magandang kuwento, sa piling libro ko lang iyon nakita.

Rhodge: Sa paanong paraan mo nakikitang makakatulong ang pagtula mo sa kuwentong pambata? Ito na ba ung pagtutuon mo sa pagtuturo ng tula sa mga bata?

Nanoy: Mahabang kuwento kung paano ako nagsimulang mag-isip na magturo ng tula sa mga bata. Basta wala itong kinalaman sa pagsusulat ng kuwentong pambata. Kaya hindi talaga sila magkaugnay.

Kaya pag-aaral ng pagtuturo ng tula sa mga bata ang isa sa mga inaalala ko ngayon dahil na rin sa mismong pagiging kaunti ng audience ng tula. Kung maihaharap ng mga guro ang mga maaayos na tula sa mga bata, pagtanda ng mga batang ito ay magkakaroon na siguro ng kahit na kaunting dagdag sa mga nakapagpapahalaga sa mga tula. Ganoon lang ka-praktikal ang iniisip ko.

Sayang kasi, maraming tulang naisulat na ang puwedeng ituro sa mga bata pero hindi ginagawa. Yung mga nasa textbook ng elementary, yung mismong gumawa ng textbook ang nagsulat.
 
Rhodge: Are you currently working on another children's story? What can we expect from you after "Naku, Naku, Nakuuuu!"

Nanoy:  Maraming mga ideya para sa mga kuwentong pambata, pero hindi ko pa nareresolve ang conflict ng poetics ko at ng kung paano isusulat ang kuwentong pambata. Mas nakatuon ako ngayon sa pag-aaral ng pagtuturo ng tula para sa bata, kasi mas kampante ako sa mga pinaniniwalaan ko doon.

Rhodge: Noong nakaraang Virgin Lab fest sa CCP, naitanghal ang adaptation ng kuwentong pambata ni Sir Egay Samar na "Nanay kong Darna..." Bukas ka ba sa stage adaptation ng iyong gawa in the future?

Nanoy: Oo naman. Kahit ano pang adaptation. Kasi masaya na ngang nakacollaborate ko sa kuwento si Serj. So kung may makakacollaborate pang ibang field ng sining, welcome na welcome.

Rhodge: OK. Maraming salamat!

Nanoy: Salamat din, Rhodge!

2 Said So

Kuyatot and I celebrated our first year and one month anniversary sa book launch ni Nanoy!

The event was a success! Congrats muli kina Nanoy at sa illustrator na si Serj Bumatay III!

Congrats din sa Adarna House at sa PBBY!

Siyempre nandun ang Pinoypoets para suportahan si Nanoy. Pagkatapos, tumuloy na din kami sa Figaro Emerald Ave. para sa isang crit session. 

Marami pang larawan mula sa book launch ni Nanoy dito.

***
Sunday, dali-dali naman akong nagpunta sa QC Public Library para sa STS Project ng LIRA. Magle-lecture si Ergoe sa mga Filipino high school teacher ng lungsod.

Nakatutuwa ang ganitong interaction sa mga guro tungkol sa panitikang Filipino. They learn from us, we also learn from them. Pangalawang STS Project na ito na dinaluhan ko. Ang una ay sa UP Manila ginanap.

Salamat po pala kay Konsehal Bong Suntay, na sumagot ng aming merienda sa umaga, lunch, at merienda sa hapon. Sayang lang at hindi siya nakadalo sa aming lecture. Nag-ninong daw sa kasal, sabi ng kaniyang staff. Sayang, ang cute pa naman ni Konsehal. Haha!

Salamat din sa QC Public Library. Siyet, natukso kami ni Charles na nenoken ung dalawang poetry books nila. Kung hindi lang sana namin nire-represent ang LIRA that time. Haha!

Marami pang larawan ng STS Project dito.

***

Kinagabihan, napasugod naman ako sa Nazarenus Hospital sa may Marilao, Bulacan. Na-confine kasi ang sister ng aking BFF na si Paul Allan!

Nagkaroon kami ng chance para makapag-usap ng masinsinan, tungkol sa mga problema sa pamilya. Hay andaming problema ito!

Malapit na akong umuwi nung dumaing si sis Jeng-Jeng ng pananakit ng kaniyang batok. Kaya nag-buzz siya sa nurse station.

Agad naman dumating ang kaniyang nurse. Haha ang wafung bading! Kinilig kaming dalawa ni Paul Allan! Haha!

Nagbilin tuloy kami na dapat laging mag-buzz si Jeng-Jeng. Hahaha!

Sayang at hindi ko nadala ang digicam para dito.

Anything?

The impromptu date last night was truly heaven.

Your smile has vanished all my worries and fears.

Days go by, and our love just keeps on getting stronger.

With you, I could not ask for more.

                                                                               Your Kuyatot

6 Said So

OUT AND NAKED!
seventhgecko.easyjournal.com*
Can you take my unadulterated, uncensored POVs? Read on, enjoy, and you can leave me a message after. Violent reactions are very much welcome!
I am still in search for my one true great love --- my very own Lan Yu.


My Voice
What’s in a gay’s voice? Is it just plain flowery lingo or purely “landi”? Can gay’s voice bring about positive change/upliftment to his life? I remembered doing a thesis proposal back in college, where I pointed out that if people will only exercise their rights, bring out their voice, they can make upliftment possible to their lives, be it economic or political. Unfortunately, one of my panelists dismissed my point as a mere ideology, thus bringing my paper a murderous death. That bastard! I thought he’ll also kill my elusive dream of graduating on time, but I salvaged my dampened hope and put my act together. Yes, I finished my thesis proper, graduated on time, and hated by my classmates for “making himala”… But that’s another story.
Recently, I’ve read DANTON REMOTO’s article on gay and lesbian bill and how the Philippine Senate killed it. How sad, for I personally think this bill can liberate gays and lesbians on bondage to this ilk Filipino society. Alas, how sad! However, the flame of hope still burns for our kind! Let us make sure that every mumble, every utter, every construed words spoken, written or acted should be heard thunderously in every corner of this country, of this planet! Let our voices unite as one to bring about ultimate changes in our lives…
And to this, I offer this small journal of mine, where I am free to discuss issues concerning/not concerning me… with the hope of bringing forth what I stand, what I believe, and what I rely on to.
Posted on 3.21.2004 at 2:30 AM


Being with HIM: Forever?
Last night, my friend PAO called, and he talked about his relationship with a 29-year-old Thai guy who has a 10-inch dick and money to spend. He also talked about his many suitors and an American who he might have ended with if not for the Thai guy (this American has an eight-inches to be proud of). He discussed the Thai's plans for him, including the idea of buying a condominium unit in the Philippines to serve as their lovenest. It seems Pao is ready to have him for life. Well, i just spent my Friday and Saturday with a guy I think will be a perfect beau, but listening to Pao's story, i thought otherwise. This guy has a five inches dick, a good character, always makes me laugh, a really wonderful guy. But it seems I'm still looking for something lacking, jene sais quoi.
Palagi naman yatang ganoon. Everytime I'm with someone on bed, I can't help but to think if I can be together with the-guy-for-the-moment for ten, twenty, fifty years!
So I'm challenging myself: Is forever bonding tailored-fit for me?
Well, I'm still young, only 21 turning 22 this June. Maybe my views about forever relationships are not that too concise, for I am still looking forward of meeting the PERFECT GUY MADE FOR ME (honestly, I'm also looking forward the hot steamy sex with another man...).
So Pao has a Thai guy. And here I am, still contemplating on the fact that I never ever had a serious relationship with someone I truly like, and someone who truly likes me. Oh well, life is always not fair....
Posted on 3.21.2004 at 11:08 PM


Me, the Insecured Person
Here I am, preparing papers for the BIG event tomorrow, the PHILSTAGE Board meeting. I do always have cold feet everytime the organization holds meetings; me being always star-strucked by movie and theatre stars with the likes of Celeste Legaspi and Audie Gemora! And who am I? Just a graduate of the humble Polytechnic University of the Philippines...
Hey guys, this is not me talking! This is the super-duper-mega-to the max insecure person inside me...
Posted on 3.23.2004 at 2:42 AM


Rhodge and Valenzuela City
I woke up this morning seeing bushes and trees with yellow and pink leaves... Is this a dream? An illusion? A mirage? Am I just hungry making me hallucinate? As I open my eyes wider, these pink and yellow leaves are not leaves, but campaign ribbons! BOBBIT CARLOS FOR CONGRESS! ATE RITA FOR MAYOR! This couple reined our small city for nine consecutive years, or for three terms. And now, Mayor Bobbit is vying the seat for congress, and his wife is running for mayor.
Hah! Political dynasty to the max!
How kapal naman the faces of these two people!
Valenzuela City did not improve for the past nine years, with garbage pollution, traffic and road problems, corruption, and yearly flooding still messing up our lives.
For information, Mayor Bobbit, MD is a doctor. But come to think of it, it seems he doesn't value health. Garbage is everywhere, and he did not care a bit to whip the fucking asses of his constituents! Garbage collection is like raindrops during EL Niño. No wonder Valenzuela City stinks!
Roads are constructed and cemented, and after two or three months people from DPWH (?) office will "deconstruct" them again. Such a waste of people's money! And this contributes to the traffic situation! Kainis!
And this mayor is too proud to announce of his anti-flood projects, but time and again water flows to our houses and making our lives like in the movie Titanic. Baka kulang daw sa budget? That is a big Joke Joke Joke!
His pink-clad wife dearly called Ate Rita will continue the curse of the incumbent!
And us poor Valenzuela citizens have no best choice this coming local election. Gatchalian or Carlos?
Just lick my ass, I might write your name in my ballot.
Posted on 3.25.2004 at 10:51 PM


The Myth of Two Goddesses
Can two gays fall in love… errr… Platonic love?
I never know exactly how PAUL ALLAN MARTINEZ and I clicked the first time we became seatmates in class. But the history of our friendship is still very clear to me.
Our adviser that time, MS. ISABEL JACINTO (now a married woman and no longer teaching at Meycauayan College), decided to transfer me to the rightmost corner of our line, in front of Paul who was then I was not friends with. Then she transferred Paul beside me, so he’s now at the same line as mine. With that, he has to bear my presence and vice-versa. What is clear to me is that we had a talk and became friends that instant.
Since then, I considered him my best confidante. He was the only one who knows I had a crush on ARCIE MACATULAD (a dashing Boy Scout who I imagined sex with every time he was assigned to raise the flag during flag ceremony; this fact I did not confide with Paul Allan, virgin pa ako noon!). And he cannot forgot FLORENCIO, the Boy Scout (come to think of it, ang hilig ko pala sa boy scout before) who I also got crush on.
Our second year together brought riot: Paul Allan was the culprit on how the whole section Pearl knew that I got a crush on JEFFREY SORIANO (you guessed it right, he was a Boy Scout!). And when I got VICSON-LOUIE ESCALONA as a “love team” (we’re seatmates), Paul Allan also had one (EMIL MARIANO, his seatmate too!).
Third year was a year our friendship almost broke. Sadly, he became friends with SHIRLEY MARCELO and became super-close with her. Apparently, they had the same character. On my part I became close with RIZALENE CARMELO, who I found refuge with and who considered me as an “angel” (I felt the same way). But things were arranged, and the barrier was broken. This was also the year Paul, Shirley, Rizalene, CHRISTINA MARCELO, SANDRA FACTOLERIN, MARY GRACE SALAZAR, and I formed and forged our solid group: FAMILIA.
In our fourth year, things went some smooth, always rough, and forever tough. Classmates went versus each other for glory and honor. But thank God, we finished it with success!
College life ultimately changed us… Paul and Sandra went to UP, Rizalene to UST, Shirley to UE, Grace to BSU (no communication at all), Tina to St Louis, and I went to PUP. We all had dreams before, and now we will be doing reality.
Wish us luck!
Posted on 3.26.2004 at 1:37 AM


Strike One!
Scary! The jeepney operators are planning to hold a nationwide strike tomorrow. This is a bad timing since I have to go to Makati on Monday. I have to get Ms. Zeneida Amador’s signature for the PHILSTAGE letter-proposal. By the way, Ms. Amador is the Repertory Philippines’ president.
Being an economics graduate, this is my analysis of the situation: the effects of these circumstances are increase in workers’ earnings and the increase of market price. Naturally, jeepney fare is a price of a factor of production, for basic commodities are transported through jeepneys from the far-flung provinces. As the price of this factor of production increases, so is the price of the output. Come to think of it, employers will be force to increase the earnings of the workers, thus also leading to an increase in output prices.
As a common Filipino, this is my interpretation of the situation: Anak ng putsa naman, itataas pa nila ang pamasahe, wala na ngang kitain ang mga karaniwang manggagawa. Magmamahal tuloy ang mga bilihin, at ang nakakainis pinakakawawa ang mga lubos na mahihirap.
Life is really hard these times.
Vote FPJ, and expect more to come.
Caveat emptor.
Posted on 3.29.2004 at 12:59 AM


Brighter Opportunities
I've talked to my boss today, and he posed me this question: ANO ANG BALAK MO SA BUHAY MO?
I thought he's going to fire me! And I am scared to think of the aftermaths! Hey, I am very dependent to the money PHILSTAGE is giving me, and losing the job means a total devastation!
Fortunately, it wasn't. My boss is just asking if I do have other plans for myself. He means if I am hunting another job, if I am contented with my present work. I told him that my immediate plans would be to go to the graduate school.
He just informed that starting April 1st, I'd be receiving my earnings from the Organisasyon ng Pilipinong Mang-aawit (OPM) instead of PHILSTAGE. Also, my earnings will be increased from P8, 000 to P12, 500. I'll be working now for OPM as a researcher, and at the same time I'd still be doing the PHILSTAGE stuff. Assuming I did not have the raise, and I maintained the earnings I get from PHILSTAGE, my new job at OPM would make me P4,000 richer. But the work will be harder, being a researcher/coordinator of a new project.
Is life great, or it isn't?
Thank you, God.
Posted on 3.29.2004 at 11:23 PM


The Curse to a Gorgon
Yesterday, I met GARY the third time at Farmer's Cubao. Meeting him seemed to make me realize two things: first, I cannot love this guy; second, I was reminded the truth about gay hood relationships.
I cannot love Gary even if he is the only one who can make me laugh out loud, as if there are no people around us. I cannot love Gary because I am scared to my wits that I cannot have him 100 per cent. I cannot love Gary because he has so many text friends that he would not be faithful to me. I cannot love Gary because I am always insecure. I cannot love Gary because we might fail. I cannot love Gary because I got this big doubt in my heart. I cannot love Gary because I am a fake.
I was reminded the truth about gay hood relationships, that maybe it is a truth that it revolve around money. I don’t say Gary asks me for cash, but every time we meet I always pay for the bill since he has no paying job, which I hate very much but I cannot change the fact.
I cried for Gary yesterday. I cried because truth really hurts. I cried because reality really bites. I cried because I failed. I cried because I lose the game of love.
I was not able to escape Zeus’ curse to us Gorgons.
The curse ate me whole.
Posted on 3.31.2004 at 9:58 PM

Anonymous Conversation
+ Good morning.
+ Gud am 2. Hu u pls?
+ Uy, wala ng sumpong. Hindi na ako minura.
+ Pasensya ka na d last time, mainit lang talaga ang ulo ko dis past wik. Naghiwalay kc kami ng gf ko.
+ Talaga? Sorry to hear that. Pasensya ka na kung nagungulit ako. Salamat din at share mo ung feelings mo sa akin.
+ Hindi ko nga alam kung bakit sya umalis papunta Mindoro. Gusto ko nga siya sundan kaya lang pinigilan ako ng ti2 at tita nya. Intayin ko na lang daw sya.
+ Ang lungkot naman ng lovelife mo. Lagi ka kasing nakasimangot e. Smile naman jan and everything ?.
+ Gulong-gulo na nga ang isip ko. Parang gusto ko na ngang gumawa ng masama. Bad trip talaga ang buhay ko.
+ Magagalit ako sa u sa anumang balak meron ka! Papaluin kita sap wet.
+ Sino ba u? Parang kilalang-kilala mo ako?
+ Basta wag ka gawa masama. Ang belief ko, pag mahal mo talaga gf mo, pakakawalan mo sya.
+ Kayak ko nga pinakawalan e, kasi mahal na mahal ko sya.
+ Pag kayo naman talaga ng gf mo, babalik sya sa u.
+ Talaga?
+ Oo naman!
+ OK lang, mukha naming may nakilala na akong bagong girl na kahit di ko pa nakikita ay ramdam ko ung care nya sa akin.
+ Well, goodluck!
+ Sino ka ba talaga?
+ Maniwala ka, di kita kilala. I’m Grace, 21 yrs old.
+ Ako nga pla c Peejay. Pwede ka ba makausap? May landline ka ba? Kailangan ko lang kasi ng makakausap ngayon…

{Hindi mo ako pwedeng makausap. Mabubuko mo kasi na ako’y isang bading na lihim na nagmamahal sa iyo…}
Posted on 5.20.2004 at 3:46 AM


My New Pink Deedee-Covered Notebook
I bought a new notebook yesterday. It has Deedee on the cover. The notebook is the one that Kinder or Grade ! students use in school, with smaller red and blue lines good for writing exercises. I still don't know where will I use it, but the color makes a statement - it's pink.
Oh well, maybe I can write my poems there, or the lectures my professors in Graduate School.
Posted on 1.17.2005 at 12:31 AM


IN OR OUT?
I am about to lose my job. Hindi ko alam kung ano ang mararamdaman ko. Ayokong umiyak, nakakapagod lang at walang saysay kasi di naman mababago ng luha ang lahat. Siguro, takot. Isang matinding takot.
Marami kasi ang umaasa sa akin. Ako ang breadwinner ng pamilya. Kapag nawala ang trabahong ito, ayokong isipin ang maaaring mangyari sa amin.
Ayokong ipabahala sa Diyos ang lahat, pero wala naman akong magagawa sa ngayon kung hindi ang maghintay, mag-abang kung kailan sasabihin sa akin ng mga juror ang "Rhodge, you're OUT!". Sana nga lang mala-Gloria Diaz ang magsabi sa akin nun, 'yung parang wala lang.
Kailangan kong magpakatatag, dahil ang lahat-lahat ay isang malaking buntong-hininga.
Posted on 1.21.2005 at 2:46 AM


Men In Love
I got the chance to have a stint with Fleishman-Hillard (FH), an events company; courtesy of my friend EDS. FH was having its Valentine’s campaign for Watsons, entitled Men In Love. And what kind of men do they had – Mickey De Leon, Mickee Carreon (the BF of model and PMAP member Bianca Valerio), and Brent Javier! Oh-la-la!
So I aside from the “raket” I got the chance to hobnob with my crush Brent. But sad to say, I was disappointed. He was so much adorable in television and print, but in real life, sorry to say but it was a big no. My attention was pointed towards Mickey D, a real hunk at 21! His resume was impressive: a champion debater in high school, honor student of La Salle Greenhills – a young achiever. Nice body too! So he was really a combination of brains and brawn. And he was the only one among the models to remember the FH staff’s names, and had the effort to shake our hands.
But the best thing that happened after the vent was the bonding between my new acquaintances – Joanne, Marga, Mel (FH), and Amiel (FH).
It was really a wonderful experience.
Posted on 1.31.2005 at 1:06 AM


Valentine Rantings
February 14, Monday, will be a Black day for me. If lovers will wear red or pink, the colors of love, I will wear black, with a nameplate that screams LOSER!

I feel like Cruella de Ville these days. You cannot blame me: the time I hit the road going home, couples are everywhere; Close-Up Lovapalooza will be having its second run; it is a battle between Piolo Pascual and Bea Alonzo’s DREAMBOY and Richard Gutierrez and Angel Locsin’s LET THE LOVE BEGIN; the King and Queen of Hearts is constantly played on the radio – absolutely there is no need for me to be constantly reminded that LOVE (and smell of cum) is in the air.

And there will I be, hidden in a cave far, far away, alone. Probably consoling myself that I can exist without a significant other, like hey, this is a realization that my heart pumps blood even without other body organs!

So here are my plans for that day, that night. I have listed six:

1. Stack on books – novels, poetry, anything. I will read until the wee hours of the morning, have mental sex with great novelists and poets.
2. Rent VCDs of movies I am supposed to see but because of lack of time, the theatre’s airconditioning, and a companion, I did not.
3. Laugh.
4. Write poems. It is always my avenue for love.
5. Probably have sex. Hahaha!
6. Cry, not because I really, really feel alone and lonely but of great yearning that He has not yet arrived, or has he?
Posted on 2.6.2005 at 11:44 PM


Development Inc.
I was shocked to find out that the Talipapa (small market) in our place was started to be demolished. It was not yet clear to me if this was because of a city order, MMDA order, or the renewed interest in the establishment of a Train System.
Definitely I will miss this old Talipapa. It was a part of my life as a resident of Dalandanan, Valenzuela.
I don't know what will be the Government's plans for the place, but surely it cannot replaced the memories I had with the Talipapa.
Posted on 2.10.2005 at 1:03 AM


Happy Valentine's Day Pa Rin Naman
JOJO performed this piece, a Neruda original na translated by Pete Lacaba (according to KRAMER):

KUNDIMAN
Pablo Neruda

Maisusulat ko ang pinakamalulungkot na tula ngayong gabi.

Maisusulat, halimbawa: "Ang gabi'y mabituin,
at nanginginig, asul, ang mga tala sa dako pa roon."

Umiikot sa langit ang hangin ng gabi, umaawit.

Maisusulat ko ang pinakamalulungkot na tula ngayong gabi.
Siya'y inibig ko, at kung minsan ako'y inibig din niya.

Sa mga gabing tulad nito, niyakap ko siyang mahigpit
at hinagkan sa lilim ng walang-hanggang langit.

Ako'y inibig niya, kung minsan siya'y inibig ko rin.
Paanong hindi iibigin ang mga mata niyang malamlam?

Maisusulat ko ang pinakamalulungkot na tula ngayong gabi.
Isipin lang: Hindi ko siya kapiling. Nawala siya sa akin.

Dinggin ang gabing malawak, mas malawak pagkat wala siya.
At ang tula'y pumapatak sa diwa, parang hamog sa parang.

Ano ngayon kung di siya mapangalagaan ng aking pag-ibig?
Ang gabi'y mabituin, at siya'y hindi ko kapiling.

Iyon lamang. Sa malayo, may umaawit. Sa malayo.
Diwa ko'y hindi mapalagay sa kanyang pagkawala.

Anyong lalapit ang paningin kong naghahanap sa kanya.
Puso'y naghahanap sa kanya, at siya'y hindi kapiling.

Ito ang dating gabing nagpaputi sa mga dating punongkahoy.
Tayo, na nagmula sa panahong iyon, ay di na tulad ng dati.

Hindi ko na siya iniibig, oo, pero inibig ko siyang lubos.
Tinig ko'y humalik sa hangin para dumampi sa kanyang pandinig.

Sa iba. Siya'y sa iba na. Tulad ng mga dati kong halik.
Tinig, maningning na katawan. Mga matang walang-hanggan.

Hindi ko na siya iniibig, oo, pero baka iniibig ko siya.
Napakaikli ng pag-ibig, at napakabata ng paglimot.

Pagkat sa mga gabing tulad nito'y niyakap ko siyang mahigpit,
diwa ko'y di mapalagay dahil sa kanyang pagkawala.

Ito marahil ang huling hapding ipadarama niya sa akin,
at ito na marahil ang huling tulang iaalay ko sa kanya.
Posted on 2.14.2005 at 12:18 AM


The Morning I Went Home with Five Naked Guys
I went home from the UP Fair together with five naked guys.
The Pinoypoets Council (plus members) held its meeting at the UP Likha Diwa, and I thought it was impossible for me to attend. Last Thursday once I stepped inside the OPM office I felt tremendous back pains and dizziness. By Friday I took a leave from work and had my much needed rest. Saturday, after assuring my parents I was feeling OK, I went to Jollibee PHILCOA for the PP Meet. On my way to the venue I was sitted beside four cuties. I assumed they were high school seniors, because they were talking about the possibility of them studying in UP Diliman, Manila or Los Baños. I thought maybe that day was the release of the UPCAT results, so these hotties were so nervous and excited about that. I wanted to pretend I was Red Riding Hood and lure them to the Lagoon, and I would wolf them there. Hahahah!
---------
Xam's text message was misleading. He said they were in Jollibee, but they were actually inside McDonald's. Kainis, lumagpas tuloy ako ng konti. Waiting inside were XAM, EDS, SASH and KATH. JOJO followed; we were all surprise to see him because we thought he was in Baguio. He just got home last Friday. Kai and her sister were the last ones to arrive at the venue. Then we set off for the Ninoy Aquino Wildlife Park. But the place was hot and hordes of children were here, there and everywhere, so we decided to return to PHILCOA for lunch at IHAW ONE.
MEDEL surprised us for being there, e laging busy ang taong ito! Over bowls of rice and big bowls of iced tead we exchanged stories again, and again, and again. Xam was eyeing the guy sitted at the next table, but he was with his GF. After the pair left Xam and Eds attested the guy gave hints of being interested at Xam! What luck!
------------------
By past 2 PM we reached the Admin Building of UP. Eds was so desperate to "see" the Oblation. ERGOE was there na, followed by Diane. After a lot of talking we finally settled down and talked about the Pinoypoets Chapbook.
The rain ruined the "stillness" of the group, and even Manong Guard told us a group of ten or more was not allowed in the place. Everybody decided to go pronto to Likha Diwa. Jojo left early for he would be attending a friend's wedding.
-----------------
Kramer met us at the Likha Diwa. Luna followed.
The place was cozy, very warm. I guess we had a nice time there. We got the chance to bond with Kramer more (sana nga lang sexual, hay!), reminisced Pinoypoets memories, and a lot, lot more. Dave was super late, pero cute pa ring dumating, may baong shawarma. Si Claire na OT girl. Si Emong Dako din.
Ang hirap pala pagsamahin kami nina Ergoe, Xam at Eds! Sobra!
----------------
Tumuloy kami sa UP Fair. Luna's brother would be playing at 2 AM, pero i begged off na. Lagot na ako sa bahay! Still, I stayed with Kai, Kath and Marc, Ergoe, Eds, Emong, Luna and Xam til past 1 AM.
---------------
Inside the PHILCOA-bound jeep, Xam, Eds and I planned to form a group to be patterned after KM 64, and would be named KM 69! This would be an exclusive for people like us. Eds exclaimed that KM 64 would take a revolt against us if this plan push through.
I bid goodbye to them at EDSA-GMA-KAMUNING area, then I took a long lonely walk towards the Sakayan. It took me 20 minutes to get a bus ride, and once inside I was "pushed" by force (?) to the last row of the seats, were five half-naked guys were talking nonsense about the UP Fair. I felt alarmed; baka magahasa ako e paano na lang ang ipapaliwanag ko kay ____________*? I could even attest the one beside me was playing with his left nipple!

What do you think is the ending of this story?

*wink*
Posted on 2.21.2005 at 12:14 AM


A BEAUTIFUL DEATH
When JD read my tarot cards months ago, he saw Death.
I was scared. Even at the start of the session, I felt disoriented – hairs were standing on its end. Nakakakilabot. Then JD told me I got some strong cards of the deck. And then the last card he read was the card of Death.
Naturally I freaked out. Not Death, I told myself. Too grave. But JD reassured me that the card gave no literal meaning. It just meant that something has to end or be altered – the card foretold change. JD also told me that my card was “a beautiful Death”.
What transpired yesterday was this: My father already knew that my brother incurred a humungous amount of debt (totaling to P150,000 + +). My dad was so furious (sino ba naman ang hindi?). I guess the card of Death was at work last night.
JD also read from the cards that I have to be strong, firm with my decisions and moves. Now that my brother has “abandoned” his position in the family, all the burdens are now forced in my shoulders to carry. Sabagay, ever since I started working all of these are my responsibilities already. Madaragdagan lang ng pressure pa.
I know I can do this. I cannot fail my family. My immediate plan is to apply for a teaching post this semester, part time lang so I can still maintain my present job, the Pinoypoets moderatorship and full-time PRO, Graduate School, small family business, at lahat pa ng mga priority ko in life.
Posted on 3.4.2005 at 11:42 PM

*Ito ung panahon na mala-Sex and the City ang pag-iisip ko. I was so carefree and too gay! Tinanggal ko na ung mga steamy at controversial entry ko kasi grabe talaga ang mga laman nun! Magkuwento ba naman ako tungkol sa sex life ko! So ito lang mga ito ang nag-land sa entry na ito, pure and unadulterated. Nakakatawa lang balikan ang mga sentiment ko noon. Hahaha!

I'm so glad I was able to close that Easyjournal blog last week. Last week ko lang talaga sineryoso ang paghahanap sa blog na iyon. May hinahanap pa akong blog kong luma, ung sa Blogspot naman.

Anything?