Ayan, ang ganda ng start ng taon ko. Kaninang umaga, I attended the post-Xmas and New Year celebration ng Hands-On Manila sa Kanlungan ni Maria sa Antipolo. Nakatutuwa kasi may new volunteers: newbie na oldie na si MG, si poging Carlo (kasama si GF Nova), at si shy Eds. Kinilig ang mga lola ke Carlo. Haha!
Present naman ang ilang datihan: Ms. Avic, Kuyatot, Emman, April, Mommy Lydia, Mommy Lay with daughters Leeann and Toni (with kumare/friend), at si Lulu. Nandun din si Fr. Dharry.
Nakatutuwa, kasi hopeful ang mga oldies sa pagpasok ng new year.
Back to normal na halos lahat ng kakilala ko ngayong araw na ito, after 11 days of pahinga. Except me.
Still, naghihintay ako ng email or text mula sa Boss kung ano na ang plano niya sa akin this year. The last time we talked, andaming promising activities ang binanggit niya sa akin.
Un nga lang, sana hindi maging broken promises.
Bumili ako ng Manila Bulletin kahapon to check on the jobs na available for me. Gosh, wala. At ang nipis na ng classified ads section! Ganun na lang ba kaunti ang naghahanap ng employee ngayon? Dahil pa rin ba sa financial crisis?
Masipag naman akong tao. Lahat ng nababasa ko tungkol sa prospects ng Doggies this year of the Ox (oks?), grab the chance/opportunity that comes your way. Kung iisipin, ang ganda-ganda-ganda ng mga nabanggit na projects ng Boss ko. As in.
Pero sana, kontakin niya muna agad ako. Now na.
Ngayong paubos na ang funds ko.
***O ayan, ambait ni Lord! Kakatawag lang ni Boss, tinatanong kung ano ang gagawin ko sa Thursday at Friday. Siyempre wala. Haha! Mag-ready daw ako to fly to Cebu! Syet! Overnight lang naman pero ganun-ganun lang iyon? Hehe! He'll book my ticket now, at kasama ko mag-fly ay mga big boss ng CCP: Nanding Josef, Dennis Marasigan. OMG!
2.
Bumili ako last month ng cellphone, Sony Ericsson K330. Di ko na kasi keri ang pagtotopak ng luma kong cel. Pero naisip ko, smart move ba ang pagbili ko ng new cel? I bought a Smart SIM para sa lumang telepono, pero madalas hindi ko naman ito nalalagyan ng load, o kaya naman empty batt.
Haynaku. This year, I'll do maximize the use of two units. Sayang e.
Baka may nami-miss akong chance.
3.
At nagtimbang ako kagabi! Siyet, 206 pounds na ako ngayon! 14 pounds na lang, abot ko na ang dati kong taba!
Ramdam ko naman e. Mas mabigat dalhin ang katawan ko ngayon. Dyahe tuloy kay Kuyatot.
Kasi ang gusto ko, si Kuyatot ang tumaba. At ako ang pumayat.
Sa isang article na nabasa ko kahapon, promising ang kaniyang title: 2009 IS THE YEAR I LOST WEIGHT!
Kaya ko yan! Kaya ko yan! I just have to earn the control of my food intake again.
No rice na naman? Hehe.
***
Nabanggit ko dati ung binili kong 2009 planner na Cinderella ang cover. Hay, hindi ko siya magagamit.
Kasi niregaluhan ako ng mas magandang planner ng Kuya ko.
Hopefully, tuparin ni Ser na magpapa-interview siya para sa R.I.B.! Exclusives soon. Abangan!
P.S. Nagpunta ako sa Powerbooks Trinoma kahapon para bumili ng book ni Ser Egay pero clueless ang staff about it. Nagpatawag din ako sa Powerbooks Megamall at baka meron sila dun, pero clueless din ang staff dun. Nagtext ako ke Ser Egay about this concern at ito ang reply niya (na reply daw in return ni Ms. Ani ng Anvil):
"NBS and Anvil r doing inventory now until about 2-3 weeks. But wl ask our warehouse sup tmrw f buyers cn jst go here 2 get copies. Wl txt u asap. Thx."
Phillip Y. Kimpo Jr needs our prayers. I'm posting his letter addressed to Mr. Jarius Bondoc. Portions of this letter appeared in the Jan. 5 issue of The
Philippine Star, in Mr. Bondoc's column at page 11. It's a
reaction to the Jan. 2 column of the same writer. It can also be found
online.
A Letter from the Son of One of the Prosecutors in the "Alabang Bribery Case" (Save Our Honest Prosecutors!)
Dear Sir Jarius Bondoc,
May you have a blessed 2009! Please let me introduce myself. My name is
Phillip Kimpo Jr., 23, a writer, poet, and blogger. I am a member of
the LIRA Filipino poetry group and of UMPIL (Writers Union of the
Philippines).
If my name sounds familiar, maybe it is, albeit for the wrong reason. I
am the only child of Senior State Prosecutor Phillip I. Kimpo, one of
the prosecutors falsely and unfairly involved in the alleged Php50-M
DOJ bribery attempt.
First, a disclaimer: I am not writing on behalf of my father. I believe
that he would discourage me from writing this if he knew. He would not
let me get involved in matters of his work. I am writing this as a son
who deeply cares for his one remaining parent, a son who has lived a
simple and sometimes difficult life because his father maintains to
this very day an honest lifestyle. (I even like to call him "honest to
a fault.")
I have always regarded you as a journalist and columnist of high
integrity. Thus, it came as a painful shock to read your January 2
column in The Philippine Star.
Being a writer myself, I know that it is perfectly right to express
one's opinion, especially in one's own newspaper space. But it was very
disheartening to read your own take on the matter:
"As it turned out in the case of the 'Alabang Boys,'
the narcs were dedicated to duty. But not the prosecutors on whom they
relied for the requisite criminal proceedings...The PDEA found out that
P50 million changed hands for the three suspects to get out of jail
before Christmas...It is likely that the prosecutors did mess up the
case."
You wrote of the changing of cash as if it were historical fact, not
mere allegation. As far as I know by keeping tabs on the news, PDEA has
yet to present proof of the alleged bribery attempt.
On the other hand, there was strong evidence for the case's dismissal,
as stated in the investigating prosecutor's resolution. Quoting
Inquirer's own January 2 news article:
"The resolution dismissed the case because of the
illegal warrantless arrests and warrantless searches on the vehicles of
the three suspects.
The resolution also noted the excessive use of force against the
respondents, pointing to several grave improprieties of the PDEA agents
such as the mauling of Brodette while his hand were tied and the
shooting of the right front tire of a Honda Accord. It also pointed to
seven other bullet holes.
In their sworn statements, the respondents complained to the DoJ
that one of the PDEA agents said that if the operation happened outside
the posh subdivision in Alabang, they would not be alive.
"Kung sa labas ito nangyari at walang witness, tigok na sila (If it
happened outside [the subdivision], and there were no witnesses, they
would have been dead)," the PDEA agent was quoted as saying.
The resolution particularly noted that Joseph was "under the
control of the PDEA agents without the presence of any counsel when
information against respondent Tecson was extracted from him.""
* * *
For the record: my father NEVER received any bribe money for the
"Alabang Boys" case. In fact, he has NEVER received any bribe money in
his entire career. If he did, we would now be wallowing in wealth
instead of driving an old car and renting an apartment unit. Kahit
tingnan pa nila ang laman ng mga bank account namin, wala silang
makikita. We have nothing to hide. Even my dad's fellow public servants
at the DOJ know of his incorruptible character.
While we haven't exactly lived a hand-to-mouth existence, we have
followed a modest life all these years. It is very heart-wrenching to
see all our sacrifices tarnished by false allegations. I never imagined
that one day, I would be a writing a letter such as this.
At the risk of getting soppy, there was a time in my childhood days
when our apartment unit was the only one along the street that was lit
by candles. (Unpaid electricity bills.) There was a time when we had to
settle for Maggi-and-egg dinners, on loan from the nearby sari-sari
store. Nililista lang, walang pambayad e. There was a time when my only
entertainment were books and radyo-nobelas, because we had no money to
fix or replace our broken TV. (Of course, these problems do not compare
to the poverty experienced by millions of Filipinos, but these are
problems you wouldn't expect to find in the homes of people of high
position.)
If my dad wanted to give me a more comfortable life through unethical
deeds, he would've already done it back then. But he stuck to his
principles, principles I dearly believe in and espouse through my
literary works.
Our financial situation only took a turn for the better when I became a
scholar in the Philippine Science High School, which was followed by UP
Diliman. The free tuition took a lot of the burden off the shoulders of
my father. Even in UP, I worked as a Student Assistant, carrying
computers despite my asthma, so I can chip in my meager Php 2,500
monthly salary to our finances.
I am currently working at home as a freelance Internet writer while
finishing my first book. Now, because I'm able to help with the bills,
the belts around our waists aren't as tight as before...which is
another reason why my father does not need extra money obtained deeply
against his values. Who needs millions when you can have a peaceful,
guilt-free life?
We rent an apartment unit in Galas, Quezon City, and this is the only
home I've known in my whole life. Our car is an old, dented,
second-hand Mitsubishi Lancer whose headlights are nearly falling off
their sockets and whose paint is cracked and flaking. We have stuck
with this car because we don't have the luxury to buy a new one, and
also because why would we? It's not a necessity to have a great car.
Our old Lancer, while a tad embarrassing to ride in, suits our needs
just fine. We don't feel the pressure to have a shiny model to park
side by side with other government officials' more grandiose cars.
(If you have doubts about this tale of mine, I will gladly meet you so
I can 'tour' you around our apartment unit and show you our car. My
contact details are at this letter's end. My main website is also
there; my life is kind of an open book in my online journals.)
To be honest, I am not expecting a response from you -- after all, who
am I to elicit a reply from one of the country's top columnists? Still,
I am hoping that my letter will somehow urge you to take a second look
at your views upon the matter, and that you will share this with your
many readers. Yes, people, there are honest prosecutors in the
Philippines. Hopefully, your column will be a medium with which to
spread that message.
Sir, you too are a son like me, so you understand my pain and my
personal intentions. As a journalist, you have championed the truth for
years probably longer than my young lifetime. We are both writers. I
was a campus journalist. I also believe in the truth, and I pray that
it will come out soon so that my dad and I can go back to living a
simple -- and quiet -- life.
Thank you very much for your time. May God bless you.
Past 9 PM na ako nakarating ng bahay from the airport. Salamat kay Ms. Brenda Fajardo at sinabay niya ako sa kaniyang kotse hanggang MRT Guada station. Si Mr. Dennis Marasigan, dumiretso na ng CCP dahil me rehearsal pa daw siya.
Ang saya nung Cebu experience! A day with vibrant cultural workers from the Visayas means fun, mind-boggling, and entertaining. Ito ung mga taong sayaw ng sayaw, kanta ng kanta, akting ng akting, with a big purpose: to promote the Philippine culture, hindi para sa mga banyaga, pero para sa mga Filipino mismo.
Ang saklap nu, tayo pa mismo ung nililimot ang sariling kultura. Paano naman tayo niyan uunlad sa ganitong pag-iisip?
Sabi nga nila, culture must be in the core of everything. Mas magandang Filipinas kung ang mga mamamayan nito ay alam na alam ang kanilang pinagmulan. Mas magiging malinaw ang tingin natin niyan sa ating kinabukasan.
Nakilala ko sa conference si Bea, the beautiful eight-year-old anak-anakan ng roommate ko, si Sir Jun Cortado of Samar. Bea reminded me of Kuyatot. I'm happy that despite of her disability, kinakaya niya pa rin. Kahit bata pa, she's one tough girl!
Kinulit niya akong hiramin ung digicam ko, she asked how to opearte it. Tapos kinuhanan niya ako:
Un nga lang, the conference did not allow me to explore Cebu again. Haha! Di ko
rin nasilayan ang opening salvo ng Sinulog. OK na rin, kasi ang
tindi-tindi ng trapik. Sabi ng taxi driver namin nung pa-Mactan
International Airport na kami, ni wala daw advisory ang local
government tungkol sa parada. Nag-close sila ng mga road, nagre-route
ng mga biyahe.
Have you seen that Master Facial Wash TV commercial, advising men to use facial wash made for men?
Ito ung lalaking gumamit ng facial wash na pambabae, tapos naging babae nga ung mukha niya. Nakakatawa nu? Tsaka me logic. Pag lalaki ka, syempre dapat panlalaking facial wah ung gamitin mo.
Pero alam nyo ba kung sino ang umuubos ng Ponds facial wash sa tindahan namin?
Mga lalaking customer!
At walang naghahanap ng Master facial wash. Ponds ang ipinabibili. Ung pink pa talaga.
Hmmm......
***
At bilog na bilog na bilog ang buwan kagabi! Nakakatakot!
Nagaganap ung first communion ng mga bagets ngayon sa katabing church namin. Hehe naiirita na silang pinapagalitan ng commentator na wag masyadong maglumikot.
Naalala ko tuloy ung first communion ko nung Grade 1 ako. All-white ensemble tapos naka bow tie pa. Holy na holy ang dating!
Tinanong ko sa nanay ko kung para saan ba ang first communion. Ang sabi niya, para daw opisyal na ang pagkain ko ng ostiya tuwing misa.
"Masarap ba un?" tanong ko sa kapatid kong nakatatanda.
"OK lang pero madikit un sa ngalangala."
Siyempre bago mag-communion, kailangan muna naming mangumpisal sa pari. Parang feeling ko naman noon, invasion of privacy naman yata un. Haha!
Ikinumpisal ko yata ang pangungupit ng pera sa wallet ng nanay ko. Tsaka pagsagot sa kanila kapag kinagagalitan ako. Tsaka pagsisinungaling.
Hindi ko pa yata nabanggit sa pari na nagkakagusto ako sa pinakamatangkad kong kaklaseng lalaki. Haha!
***
Ngayon, malaki na ako at alam ko na ang lasa ng ostiya. Alam ko na rin ang teknik kung paanong hindi ito didikit sa aking ngalangala.
***
Pagkatapos ng first communion reminiscing, isang tula naman mula kay Amy Gerstler, mula sa koleksyon niyang Ghost Girl:
Ode to Semen
Whiteish brine, spooners' gruel,
mortality's nectar, potent drool,
foam on oceans
where our ancestors first
bubbled up (that vast soup
we'll one day
be stirred back into)....
O gluey sequel
to kisses and licks,
the loins' shy outcry,
blurt of melted pearl
leaked into hungry mouths
or between splayed legs
in a dim, curtained room,
while far off, down the hall,
in the kitchen's overlit,
crumb-littered domain,
ham is sliced,
potatoes are peeled,
and, emitting pungent milk,
minced onions
begin to sizzle...
***
Sa Pandi kami mamaya ni Kuyatot. Bukas na ang uwi namin. Hehehehe.
Pagkauwi ko kahapon ng past 3 PM, dali-dali akong nag-shower at nagbihis kasi pupunta naman ako sa advance bday celeb ng anak ng classmate ko nung high school, si Mitch. Dadaanan ako ni Rizalene sa house tapos sabay na kaming pupunta dun.
Kahit walang tulog, siyempre me gana pa rin ako makisaya. Hehe. Aliw naman kasi ung bata, si Kyle. Napakabibo at charming. Napaka-sweet pa. Ang cute niya pag tinatawag niya kaming "Ninong" at "Ninang" ni Riz. Siya lang talaga ang godparent ni Kyle at kahit ilang beses na kinorek ni Mitch si Kyle na Tito lang niya ako, Ninong pa rin siya ng Ninong. Sabi tuloy ni Mitch, officially ninong na nga ako ni Kyle. Hehe.
Ayun, konting tsika sa mga nangyayari sa iba pang classmates namin. Si April Mae Macatulad daw ay ikinasal na last December (hindi nag-invite? hehe congrats!). Ung iba hindi na daw nagpaparamdam. Excited na kami sa posibleng reunion ng kahit section lang muna namin this year. Mukha kasing walang planong reunion ang buong Batch '99 ng Meycauayan College e. Kaya kahit sa section na lang namin.
Kung nagkataon daw, mukhang si Kyle ang oldest sa mga "pamangkin" ng batch. 4 or 5 pa lang ang me mga anak sa amin. Or baka meron pang hindi nagbabalita? Hehe.
Ansaya nun nu! Ung mga batang ito, maglalaro-laro sa reunion, tapos me instant friends na sila. Pero ibig sabihin naman nito, tumatanda na talaga kami. Huhuhuhu.
Wah tapos hinanap pa ni Mitch si Kuyatot. Dapat kasi kasama siya at from Pandi e diretso na kami. Kaso kailangan niyang daanan sa optometrist ung pinagawa niyang eyeglasses. Hindi kasi niya puwede daanan pag weekdays e. Ayun, hindi tuloy siya sumama. Napakilala ko sana siya ke Mitch.
Past 7 PM na rin kami umalis kina Mitch, pinag-dinner pa kami ni Riz. Tapos pagdating ko ng house, me handa pang konti kasi fiesta daw ng Sto. Niño. We have an image of the Cebu's Sto. Niño dito sa house.Kaya eto, bundat na bundat na bundat na naman ako. Hayz.
*** Starting today, official bum na rin ang sister ko na si Fhariza. Nag-resign na siya sa Puregold as HR officer. Ayun, mega-sleep pa ang loka.
Music :: Diva - Beyonce Book :: The Curious Case of Benjamin Button (PDF) - F. Scott Fitzgerald Mood :: amused
I'll bring Daddy later sa doctor niya for his regular check-up. I'm crossing my fingers na sana may significant improvement na sa kalagayan ng lungs niya. He has weak lungs, at medyo na-damage nung nagkatubig ang mga ito last year. Si Daddy naman kasi, pasaway. He did not continue taking his medications kaya ayun, lumala lang.
Isa ito sa mga dahilan kung bakit hindi ako makapag-full time work. Ako kasi ang gusto niyang sumasama sa check-up niya. Ayaw niya sa iba kong kapatid. Lalo naman kay Kuya, kasi eternal enemies sila. Wala siyang tiwala dito.
2. Wala pang next art exhibit ang ating shy painter na si Jepoy Soriano, but he encourages you to continue reading the Manila Bulletin. Pati na rin ang Travel magazine/supplement nito, kung saan siya ang Art Editor. Hehe.
3. Paolo Cristobal is currently studying silat. According to him, it is "similar to arnis but has some differences. It is an Indonesian martial arts... Weaponry, yeah..." Kung nagpupunta kayo sa Luneta Park tuwing Linggo ng umaga, nagsasanay daw ang kaniyang sinalihang arnis group sa part ng park na tapat ng Museo Pambata.
***
ELSEWHERE
Finally, nakapanumpa na ang first African-American president ng USA. Sana hindi lang talaga siya hype, at magawa niya ang change we need.
Kung hindi ako natanggap sa Adarna Publishing House, may two job offers naman akong natanggap ngayon lang.
Ung una, isang practical nursing school malapit sa Fatima University dito lang sa Valenzuela City. Office staff ung offer nila ngayon, nag-set sila ng meeting sa Tuesday.
Ung ikalawa, call center work uli. Sa isang call center na malapit sa Tiendesitas. Nag-apply kasi ako dito sa email account nila last October, e kaso kakasara lang ng hiring nila for that account. Tapos tinawagan nila ako ngayon kasi hiring na naman sila para sa email account na iyon. Contract signing na tomorrow, 11 AM.
Pag OK ung benefits dun sa call center, un ang pipiliin ko. Hayz, back to call center life na naman ako. Hehe.This means, andami kong igi-give up pansamantala. Sadness.
Pero kailangan ko na talagang mag-work. Paubos na ang kaban ng kayamanan ko. Four months of no work means 60,000 pesos spent. Un na un.
***
I'm currently listening to Angelo Ortiz's Classica! album. Ang cute niya nu?
Ang aga kong nagising. Dapat kasi sasabay ako ke Daddy na magsimba sa katabing church, pero naisip ko na sa may EDSA Shrine naman pala ako dadaan mamaya. Kaya dun na lang ako magsisimba after kong magpunta sa TRANSCOMM Asia.
Dadaan din pala ako sa Robinson's Galleria kasi bibili ako ng book ni Sir Egay Samar. May mga kopya na raw na available sa National Bookstore. Kung fan niya kayo, punta kayo sa launching ng kaniyang book sa January 27, Tuesday, 4:30 PM. Gaganapin ito sa SOCSCI Conference Rooms 1 and 2 sa Ateneo de Manila University.
At na-touch naman ako sa sinabi niya kagabi. Tinanong ko kasi siya kung me nag-review na ng nobela niya. Ito ang reply niya:
"Ay wala pa ata hehe. But about 3 people I personally know told me that they finished reading na haha. At kinukulit ako sa ilang details dun. But quiet lang ako, I promised you the first interview haha."
Sir Egay, I heart you!
[Abangan ninyo ang interview na iyan eksklusibong-eksklusibo dito sa Rhodge is Barenaked!]
***
Sobrang init ngayon grabe!
Hala, eto na, binabawian na tayo ni Mother Nature. Masyado daw kasi tayo nag-enjoy nung taglamig.
Partida na January pa lang ha, and we are already talking about summer starting this early.
Medyo masama ang pakiramdam ko pagbangon ko kanina. After kasi ng pagpirma ko ng contract with the call center, diretso na ako na nagpa-medical. Antagal ng antayan dun, grabe! Andami nilang clients pero isa lang ang x-ray technician, isa lang ang nagko-conduct ng drug test, isa lang sa laboratory. Anubayan! Natatagalan tuloy ung ibang client, ung iba me work shift pa sa gabi. Naku kairita talaga!
Sa paghihintay ko ng turn ko na magpa-x-ray, hindi ko na nakuhang kumain ng lunch. Baka kasi matawag ako at malagpasan. Kaya mega-hintay ako sa pagtawag ng beautiful name ko. Ang estimate nung x-ray tech, 2 PM ako mai-x-ray. E pasado alas-tres na that time, hindi pa ako natatawag. Tapos someone pointed out to me na hindi pa pala ako nag-undergo ng drug testing.
Ha? Hindi ba un ung sa lab, ung kinuhanan ako ng ihi at dugo?
Hindi daw, iba pa daw ung sa drug testing. Hay. So pumunta ako sa drug testing room na itinuro ng kausap ko, at nakipila. Nung humihingi ako ng form sa assistant, sinabi niya na hindi na daw sila magbibigay ng form. Sa Lunes na lang daw.
Kairita! Sayang, natapos ko na sana lahat kahapon!
Nung finally natawag na ako for x-ray, ipinasa ko na sa front desk ung slip ko, at sinabing babalik na lang ako for the drug testing. Nawalan na ako ng ganang kumain ng lunch. Diretso na ako sa National Book Store at bumili ng kopya ng Walong Diwata ng Pagkahulog, ang first novel ni Sir Egay Samar. Diretso na ako umuwi.
***
Kakatawag lang ngayon ni Kuyatot, kinukumusta ako. Sabi ko medyo masama nga ang pakiramdam ko. Nag-alala siya at sinabing OK lang na wag ako pumunta mamaya sa V.I.P. Day ng Hands-On Manila sa Robinson's Galleria. Sabi ko kaya ko naman, wag lang ako masyadong magpapagod.
***
Mabuti na lang at nakakaaliw ang book ni Sir Egay! Hehe! Buy na kayo ng book niya, available sa National Book Store. Paubos na ang mga kopya sa NBS Robinson's Galleria. I'm not sure kung meron sa Powerbooks pero try nyo maghanap dun.
Ansaya ng V.I.P. Day kahapon ng Hands-On Manila! First time ko na makapunta sa event na un. Although maraming glitches, OK pa rin.
At proud ako na may four awards na nakuha si Kuyatot ko! Yipee! Pinakamarami siyang nakakuha ng awards. Ganun siya ka-dedicated sa ginagawa niyang volunteer work. Hehe.
Sayang at ginamit ng kapatid ko ung digicam, antay tuloy ako sa ibang volunteers na mag-post sa Multiply nila ng mga pics kahapon.
***
Tomorrow ay Chinese New Year na!
Kung Hei Fat Choi!
Ano kaya ang predictions para sa mga Dog like me?
Mula dito: The Dog (1922, 1934, 1946, 1958, 1970, 1982, 1994, 2006) should
brace himself for many changes in 2009. These changes which could go to
extremes are either good or bad. Then again, having many happy and
joyful events can help the Dog avoid the bad and negative events from
happening. That is because happy events like having a baby, getting a
new house or getting married can offset any mishaps and redirect any
negative energy towards the positive direction.
Dogs are also advised to stay on the move or be mobile. By being
always on the move and consciously introducing changes to his life, the
Dog can turn negative energy into good ones. It would be a good year to
pursue plans of working abroad or going overseas, same goes true in
renovating the house.
There are two lucky stars shining on the Dog in 2009, these are Hua
Gai and Sui Jia. The star Hua Gai represents artistic ability,
intelligence and inspiration. This means that Dogs in the creative and
design businesses would be more productive as they get lots of
inspiration and at the same time enjoy more appreciation and
recognition in the year of the Ox. With the star Sui Jia which
represents progress and career promotion, the Dog can really look
forward to a brighter year with a good chance of getting good career
luck and better development. The stars that the Dog should watch out for are the unlucky stars Jian
Feng, Fu Shi, Huang Fan and San Xing. San Xing connotes poor human
relationships while Jian Feng means injuries brought about by metal
objects. By donating blood or getting the teeth cleaned by the dentist,
the Dog can avoid these injuries. He is also advised to attend more
joyful occasions as this could further boost his luck. If it is really
necessary for the Dog to handle metal objects, he should be careful and
he should always wear protection.
Fu Shi is a star that can bring poor communication between family
members, this could even lead to arguments. This star can also affect
the Dog’s health adversely which can be offset by doing more good
deeds. And while the star Sui Jia would be bringing the Dog good career
luck, the star Huang Fan would in turn be bringing in immense mental
pressure that is associated with the Dog’s success. This can cause the
Dog to work harder in order to achieve success. He is also advised to
take extra caution and make sure to have enough time to rest, in spite
of his busy work schedule.
Truly, the year of the Ox could be here sooner than we expect it to be and it is never really too
early to prepare. The Chinese New Year Calendar has so much influence
even in the western influenced countries that more people are looking
forward to the changing of every year, especially those who are not
having a good year at present.
At the age of 27, Edgar Calabia Samar has joined the rank of writers who have published their novels at a very young age. In this interview, the author talks about the joys and pains in writing his debut novel, Walong Diwata ng Pagkahulog; his growing-up years in San Pablo, Laguna; and some thoughts on his second novel-in-progress, Sa Kasunod ng 909.
Edgar Samar: I'm ready when you're ready.
Rhodge: Talagang inalam ko sa Internet kung meron nga bang Atisan.
Edgar Samar: Ha ha. At kumusta naman? Anong sabi ng Internet?
Rhodge: Meron naman daw. Haha! Kahit ako nalilito na e. OK. Kambal ba na maituturing ng "Walong Diwata ng Pagkahulog" ang "Pag-aabang sa Kundiman: Isang Tulambuhay," o mas detalyadong counterpart ng poetry book mo ang nobela?
Edgar Samar: Puwede ko sigurong sabihin na sa "Pag-aabang sa Kundiman: Isang Tulambuhay" ko unang nakaharap ang mga espiritu/diwata na kikilalanin ko nang mas matindi sa "Walong Diwata ng Pagkahulog."
Rhodge: Sa paanong paraan?
Edgar Samar: Halimbawa, ang magkasabay na gayuma at takot ng pag-iisa. Matagal ko nang gustong pag-isipan iyon at gawan nang mahaba-habang akda. Sa palagay ko, hindi ko nagawa nang lubos iyon sa koleksiyon ng tula. Sa nobela, ibinuhos ko iyon. Kung no ang ibig sabihin ng pag-iisa, paano mag-isa, bakit may mga pinipiling mag-isa lang, paano naitutulak ang ibang tao sa pag-iisa. Halos lahat ng tauhan sa nobela, sa bandang huli, nag-iisa sila. Pero hindi lahat, malungkot. Maaaring may piniling mag-isa dahil iyon lang ang paraan para maging masaya sila. Nakatatakot mag-isa para sa marami, pero maaaring para sa iba, iyon lang ang kaligtasan.
Rhodge: Hmm.. Pero pinili ba talaga ng pangunahing tauhan mo sa nobela ang pag-iisa, o wala lang siyang choice dahil sa mga nangyari sa pamilya niya bago siya isilang?
Edgar Samar: Sa palagay ko, lahat ng nararanasan natin, bunga ng magkakambal na pasya at pagkakataon. Laging ganoon. Walang iisang dahilan. Nangyari kay Daniel ang mga nangyari sa kaniya dahil ugnayan ng mga pasya niya at ng mga nagkataon lamang sa buhay niya.
Rhodge: Pero kung may pagkakataon siya, pipiliin niya sana na makasama si Teresa...
Edgar Samar: Hindi ko alam kung ano ang pagpapasyahan niya kung sakaling nagkaroon ng ganoong pagkakataon. Alam mo, noong sinusulat ko ang nobela, ganoon pala talaga iyon, hindi mo mapapangunahan kung ano ang gagawin at iisipin ng tauhan mo, kahit akala mo ikaw ang bumuo sa kaniya. Kapag may gusto akong gawin niya, pero hindi naman bagay sa pagkatao niya, nagsasalita talaga siya at sinasabing hindi ako iyan. Kaya totoo, kung nagbago ang mga pangyayari, hindi ko alam kung ano'ng mga naging pasya sana niya.
Rhodge: How did you begin the book?
Edgar Samar: Kung 'yung disenyo ng nobela ang iniisip mo, well, I started with a very rigid structure. May outline ako, para lang tulungan akong itulak ang sarili ko na may kailangan pa akong isulat, na ang pakonti-konti kong kayang isulat sa bawat araw e bahagi lang ng isang mas malaking proyekto. At nakatulong talaga iyon. Halos araw-araw, nakakasulat ako noon, for almost two years! Minsan, one paragraph lang. Madalas, four-five pages, hanggang sa hindi na ako nakakapagbilang. Naaalala ko, nasa apartment pa ako noon malapit sa Ateneo. Uuwi ako ng past 9PM, haharap ako sa laptop, magsisimulang magsulat, tapos makikita ko, alas-tres na ng madaling-araw, may 7:30am class ako kinabukasan. Hindi na ako natutulog, dire-diretso na. Pero hindi ako pagod. Gising na gising pa rin ako. Sinasamahan ako ng mga tauhan ko. Halos dalawang taon iyon. Wala akong ibang creative output kundi ang nobelang ito. Kahit isang linya ng tula, wala.
Pero kung ang sinasabi mo naman e kung paano ko nasimulan ang nobela sa loob ko, matagal-tagal na siguro. High school pa lang ako, pangarap na iyan. Isang araw, kailangan mo lang gumising, umupo, at pagpasyang may gawin na sa pangarap na iyon.
Rhodge: Has the novel changed drastically as you created it? Nakadagdag ba sa pressure ung NCCA Writers Prize sa pagbuo mo ng nobela?
Edgar Samar: Balik ako dun sa binanggit kong rigid structure. Malaking tulong lang iyon noong sinusulat ko ang buong first draft ng nobela. Para tuloy-tuloy akong makapagsulat. Pero when I was revising it, doon na 'yung real work. I had to totally let go of the initial structure. Kapag tinitingnan ko 'yung earliest drafts ko, ang layo sa kung ano'ng napublish ngayon. May mga eksenang nawala (minsan, nanghihinayang pa rin ako sa mga iyon). Siguro, I had to let go of about 50 pages doon sa first draft. Re-vision talaga. Kailangan mong huminga, pag-isipan ulit 'yung buong project. Wala namang dagdag na pressure sa NCCA Writer's Prize kasi sanay naman akong magtrabaho under pressure. Mas matindi akong magbigay ng pressure sa sarili (in terms of timetable, quality, etc.) kaysa sa ibang tao.
Rhodge: Talaga? Hehehe. Grace under pressure ka pala palagi.
Edgar Samar: Ha ha. Kailangan. Lagi kong sinasabi sa mga kakilala at kaibigan na hindi hobby ko lang ang pagsusulat. Ito ang gusto kong gawin. Ayokong gumising isang araw na hindi ko na nagagawa ang gusto kong gawin.
Rhodge: Correct me if I'm wrong, pero I have this impression na you seem to know your work's title very early in your conception of it. Is it crucial to you to have a working title before you begin a project?
Edgar Samar: Oo naman, crucial. Kaya, mapa ko rin iyon e. Noong nagpasa ako sa NCCA, Walong Diyosa ng Pagkahulog ito. Pero I realized, I was not speaking of the gods, kahit may chapter pa tungkol doon, kundi ng mga diwata, mga espiritu na dahilan ng mga pagkahulog natin. Kaya naging Walong Diwata ng Pagkahulog. Mabuti na lang, kasi last year e biglang lumabas ang Dyosa ni Anne Curtis at ngayon e may iba nang kahulugan iyon ha ha.
Rhodge: Muli, binalikan mo ang San Pablo sa nobelang ito. How was it growing up in San Pablo?
Edgar Samar: Alam mo, parang laging masaya ang nakaraan. Dahil siguro sa ibang perspective. Sa isang baryo ako lumaki, San Gregorio. Kung may magandang naidulot ang panahon ng scheduled brownouts during the Aquino administration, iyon siguro iyong napilitan kaming humarap at magkuwento sa isa't isa. Siyempre, bata pa ako noon kaya wala pa akong kuwento. Nakikinig lang ako. Pero ang mga lola ko, ang mga tito at tita ko, sina Mama, lahat, ang dami nilang kuwento. Masaya lang akong nakikinig. Parang fiesta 'yun gabi-gabi, kasi magkakapitbahay lang kami noon. Nagluluto ng common na ulam para sa lahat, early dinner, habang hindi pa halos lumulubog ang araw, tapos kuwentuhan na. Iyong mga kuwento ang nami-miss ko. Tapos, dahil may sari-sari store kami, lagi akong lamang sa mga nauusong kolektahin ng mga kababata ko sa baryo: teks, tansan, kaha ng sigarilyo, lastik. Isa sa mga iniyakan ko noong bata ako e nang iwan ni Mama (tita ko ito na isa sa nagpalaki sa akin) sa ulanan ang isang kahon ko ng teks. Isang kahon! Magdamag ako halos hindi nakatulog. Nang pumuslit ako kinaumagahan para tingnan, nabura na halos ang mga drowing, nagkadikit-dikit na. Ang lungkot-lungkot ko noon. Iyong mabigat na pakiramdam na lang ang naaalala ko. Hindi ko na alam ang dahilan kung bakit kailangang gawin iyon. Siguro, tumakas ako sa pagbabantay ng tindahan para makipaglaro kina Delio, isa sa mga kalaro ko noong bata ako na anak ng konsehal sa barangay namin na may-ari ng bilyaran. Siyempre, memorable ang mga fiesta, pasko at iba pang okasyon. Iniwasan ko lang na gawin iyon dito sa nobela, kasi sa palagay ko, mahirap tapatan ang pasko at pista ni Rizal sa Noli. Kaya iyong malalaking okasyon sa nobela, tangential, hindi sentral.
Rhodge: Pero madalas mong talakayin ang lungkot ng nakaraan....
Edgar Samar: Ha ha kasi fiction na iyon. Sa totoong buhay, marami ring drama at aksiyon sa nakaraan (totoo, naranasan ko nang dumapa sa loob ng bahay namin dahil may nagbabarilan sa labas; tapos sundalo pa noon ang tito ko at nakadestino sa Quezon lang) pero mas maraming masasaya. Ginamit kong isa sa mga epigrap ang sinabi ni Walpole sa nobela kasi ganoon naman talaga, sa palagay ko: obhektibo naman ang mga pangyayari, pero ang posisyon natin ang nagbibigay-kulay dito. Kahit kamatayan, obhektibo. Ibig kong sabihin, may namamatay, realidad iyon. Pero may mga kamatayang hindi natin matanggap.
Rhodge: "The world is comic to those who think, and tragic to those who feel."
Edgar Samar: Yes. May mga eksena sa nobela na nakakatawa sa akin nung sinusulat ko, pero malungkot para sa iba. May malungkot para sa akin, pero kakatwa para sa iba.
Rhodge: Bakit parang ang lahat ng nasa nobela ay malungkot para sa akin? Hehehe. Edgar Samar: Ikaw yata dapat ang sumagot niyan ha ha.
Rhodge: Nabanggit mo sina Garcia Marquez, (higit lalo si) Murakami, Borges, atbp. sa nobela mo. How do you see their books contributing to your own?
Edgar Samar: Malaki. Sabi ko nga somewhere else, novels encourage novel-reading, parang snowball effect, by mentioning other novelists in their novels. Paraan din ito to acknowledge their influences. Kaso wala halos ganoong gumagawa sa contemporary novelists natin. Pero marami sa mga nobelang nababasa ko, like the ones you mentioned (except for Borges, dahil hindi nga siya nagsulat ng nobela), bumabanggit ng mga nobelista o nobela sa nobela nila. Iyon ang hayag na minana ko sa kanila at gusto kong gawin sa nobela ko. Kaya naman, aside from foreign authors, I mentioned contemporary Filipino novelists, like Luna Sicat, minsan implied lang, like Jun Cruz Reyes & Tony Perez. Kahit writers sa komiks, like Rod Santiago. Gustong-gusto ko ang title niyang Ang Babaeng Nawawala sa Sarili. Hayop iyong title na iyon. Kaya sa isang part, ginamit ko lang, ang lalaking nawawala sa sarili. Ganoon. This novel is also a homage to the people who showed passion in doing something creative. Pero siyempre, may kambiyo rin, kaya naroon si Daniel sa nobela, na maaaring illusory rin ito at mapanganib.
Rhodge: Kahit sinabi sa nobela na "Ang likha at ang manlilikha'y hindi iisa kailanman," itatanong ko pa rin kung ilang percentage ni Edgar Calabia Samar ang nasa katauhan ng pangunahing tauhan ng nobela mo?
Nabanggit mo din noon sa blog na "In my novel, I am not my protagonist–rather, I will not admit we’re the same person, even if we’re born on the same crucial year–1981, barely a month after Martial Law was finally lifted, and only one day apart: I, February 18; Karl Daniel/Karl/Daniel/Ayel, February 19–so that I could problematize his sign (Aquarius, Pisces?) in the novel."
Edgar Samar: Sabi ko na nga ba't darating ang tanong na iyan ha ha. At may research pa talaga, nalimutan ko na ngang sinulat ko pala iyan sa blog ko. Kapag detalye sa buhay ang pinag-usapan, dalawa lang ang naiisip kong pagkakapareho namin: palaki ng lola at nag-aral sa all-boys school. Hindi ko alam kung ilang percent iyon ha ha. Hindi rin kami parehong-parehong mag-isip at magmahal. Minsan, gusto ko siyang batukan. Pero siguro, kung magagawa niya, babatukan din niya ako paminsan-minsan.
Rhodge: Teka, pareho kayong taga-San Pablo. Haha!
Edgar Samar: Ha ha, oo nga. Pero pag iniisip ko kasi siya, ang nasa isip ko, taga-Atisan siya.
Rhodge: Speaking of San Pablo, there is a clear presence (or absence) of water sa nobela. Kung paanong nagiging paraan ito ni Daniel para sabihing nalulungkot siya ng lubos.
Edgar Samar: Alam mo, 'yung sinasabi kong rigid structure sa pagsusulat ko noon ng first draft, batay kasi sa elements, kung paano nito naimpluwensiyahan ang buhay at pag-iisip ni Daniel. Pero ngayon nga, unrecognizable na halos iyon, hindi mo na makikita, naiba na rin kahit chapter titles. Pero noong sinusulat ko, ganoon. Halimbawa, lupa: kaya may mga kabanata tungkol sa damo, bangin, etc. Kaya ganoon din sa tubig. Tapos water sign pa nga si Daniel. Pero totoo, dahil sa pitong lawa ng San Pablo kaya hindi maaaring wala akong lake narrative, kahit backstory lang sa ninuno ni Daniel.
Rhodge: Mayroon tungkol sa Banahaw... Pero naalala ko, pag earth element na ung "theme" sa mga kuwento ni Daniel, nandun ang kaniyang fascination sa mga maka-lupang bagay....
Edgar Samar: Oo. Nakaakyat ka na ba sa Banahaw? Isa iyon sa mga high ng buhay ko, literally & figuratively.
Rhodge: Hindi pa ako nakaakyat! Wah! Dapat nga gawin ko yan. So pareho kayo ni Daniel na nakaakyat na sa Banahaw.. Haha!
Edgar Samar: Ha ha. Oo nga, ano. Kailangan 'ata e maging quiet na ako bago tumaas nang tumaas ang percentage. Niloloko na nga ako ni Yol (Jamendang), nabasa na rin kasi niya 'yung earlier draft, na autobiographical daw iyon. I still insist na hindi. Mas maraming pagkakaiba kaysa pagkakapareho sa amin ni Daniel. Pero siyempre, hindi ko mapipigilan ang iisipin ng mga tao ha ha.
Rhodge: Haha evasive?
Edgar Samar: Hindi naman. I just want Daniel to have his own life. Iyong sinusulat ko ngayong nobela, Norman naman ang pangalan ng character. Like Daniel (at ng marami sa atin), iba-iba rin ang palayaw niya para sa iba-ibang tao: Nono, Oman, etc. Rhodge: You have referred to the Maningning Miclat incident sa nobela. As a poet, will you agree with Daniel nung sinabi niya na "maraming makata na isinusuko...ang katinuan..pagbawi sa katinuan ang pagsusulat ng kuwento."
Edgar Samar: Hindi ko binanggit ang pangalan ni Maningning, pero yes, I was clearly alluding to her. Dilemma ko iyan hanggang ngayon, kaya siguro hindi pa ulit ako makatula, may iba kasing high na ibinigay sa akin ang pagsulat ng nobela. Pero tutula na ulit ako, tatapusin ko na ang matagal ko nang nabinbin na koleksiyon. Rerebisahin ko ang ilang tula sa MA thesis ko na noong 2004 ko pa nasulat, at tatapusin ang mga tula para sa isang writing grant. Gagamitin ko ang analogy na narinig ko kay Pete Lacaba: parang inumin iyan. Minsan, tubig lang sapat na. Pero may panahong gusto nating magkape, kailangan nating magkape. Magkaiba sila ng naibibigay. Siguro, pareho silang nagbibigay ng katinuan sa bandang huli, depende sa uri ng katinuan na hinahanap natin.
Rhodge: Was it that a natural move, to go from writing poetry to writing a novel?
Edgar Samar: Kailangan din ng buwelo. Basta noong nagsusulat ako ng nobela, wala akong nasulat na tula. Ngayon, nakaka-80 pages na siguro ako ng draft sa second novel pero kailangan kong ipahinga kasi kelangan kong tapusin ang koleksiyon ng tula. Sa summer ko pa uupuan talaga pero ngayon pa lang, kailangan ko nang ipahinga ang nobela, para makuha ko muna ulit at maipasok ang sarili sa ritmo ng pagtula. Magkaiba kasi sila ng ritmo para sa akin.
Rhodge: Paanong magkaiba ng ritmo?
Edgar Samar: Hindi ko maipaliwanag e. Ganito. Parang paliligo sa ulan ang pagsusulat ng tula. Parang pagtatampisaw sa batis ang pagsusulat ng nobela. Hindi ko maipaliwanag, pero ganoon ang pakiramdam.
Rhodge: Haha! At itinulad mo na naman sa tubig ang pagsusulat ng nobela/tula.
Edgar Samar: Oo nga. Dagat ang mga huling eksena sa nobela.
Rhodge: May recurring dream ang pangunahing tauhan sa nobela na lagi siyang nahuhulog sa panaginip. Nabasa ko dati na isa ito sa madalas na mapanaginipan talaga ng mga tao. May basis ba ito sa Psychology?
Edgar Samar: Oo may basis. Ang mas madalas talaga, na managinip tayong lumilipad. Kasi hindi nagagawa ng tao iyon e, tapos makikita niya, kahit insekto nakakalipad. Pangarap ng taong makalipad, ang daming ganoon sa mito di ba. Pero iyon nga, naroon ang panganib ng pagkahulog.
Rhodge: Iniisip ko pa rin kung ano ang ibinulong ng kaibigan ni Daniel sa kaniya nung nasa loob sila ng tent ng nagpunta sila sa Banahaw. Clearly, may romantic tension sa pagitan nila.
Edgar Samar: Oo naman. Isa rin iyon sa gusto kong ma-achieve sa nobela. Ang complexity ng human emotions. Na kahit sila, maaaring hindi nila alam ang extent ng nararamdaman nila sa isa't isa. Beyond gender categories, or at least outside the rigid categories we have now.
Rhodge: Influence ni Murakami?
Edgar Samar: Siguro. Gusto ko kay Murakami 'yung mga characters na very sensitive and yet hindi maintindihan ang sarili.
Rhodge: Ang nangyayari ba sa pangunahing tauhan sa nobela ay selective amnesia or evasive memory? What do you think is memory's role sa "kaayusan ng lahat" sa kuwento?
Edgar Samar: Siguro, maayos in the sense na hindi lang orderly, kundi acceptable din. Ayos na. After all, maayos na ang lahat. The fact na nalampasan natin, natanggap na natin, kahit hindi pa natin inaamin sa sarili. Hindi ako sigurado sa nangyayari kay Daniel, ang alam ko lang, hindi natin kayang alalahanin lahat ng bagay, di ba.
Rhodge: True. At ikaw ba mismo, naniniwala sa binanggit sa nobela na "Laging ang umiibig ang naghihintay?" (Katulad ni Tito Tony, tulad ni Orange sa nobela)
Edgar Samar: Sinabi ni Roland Barthes 'yan sa A Lover's Discourse. Oo.
Rhodge: Are you willing to say anything more about the novel you're working on?
Edgar Samar: "Sa Kasunod ng 909" ang working title. Mas interesting ang characters dito, mas malawak ang timeframe: around 50's to present. Like I said, si Norman ang isa sa mga lead (4 sila sa ngayon); anak siya ng pamilyang nagtatanghal sa mga perya at umiikot sa mga bayan-bayan. "Ang Pagkawala ni Antonio" ang unang section na halos tapos ko na. Interesting ang ibig sabihin ng titles ng bawat section sa nobela. Di ko sasabihin ngayon ang ibig sabihin ng title ng first section. Di ko na rin muna ire-reveal ang titles ng next sections. I expect it to have about 4-5 sections. Pero ngayon, I'm really excited with this project. Ang daming research! Ibang uri ng research naman.
Rhodge: Pero un nga, kailangan mo muna i-hold ito. Sana magawan mo ng paraan ng matuloy ito kahit busy ka sa ibang projects. Para agad masundan ang "Walong Diwata..."
Edgar Samar: Oo nga. Mabuti, halos tapos ko na ang buong first section. Pero okay din ito, may nilu-look forward ako. Babalikan ko ito by June or July this year. Disertasyon ko rin kasi ito.
Rhodge: Last question: Suki ka siguro sa "motel sa bayan mismo ng Marikina?"
Edgar Samar: Ha ha. Hindi ko alam kung may motel sa bayan mismo ng Marikina, ang alam ko sa Ligaya, marami..oops ha ha. Pero fascinated ako sa Marikina. It's a weird kind of city. Gusto nitong magmukhang bago pero it feels old. It's also dark, in a sense na very inspiring sa imagination. You'll see more of Marikina in the next novel ha ha.
Rhodge: Sir Egay, maraming salamat sa time!
Edgar Samar: Maraming salamat din, Rhodge! Salamat ulit sa pagbabasa ng nobela at sa pagtulong sa pagpopromote nito sa mga kaibigan at kakilala.
